Yvonne Arentzen

In 1978 kreeg Yvonne Arentzen (bouwjaar 1961) haar eerste camera en daarmee had ze naast tekenen en lezen een fantastische nieuwe hobby: kunst op straat, bouwwerken en landschappen fotograferen. Uit die tijd stamde ook haar wens bioloog te worden, maar dat feest ging niet door wegens te slechte cijfers voor natuurkunde. In de bovenbouw van het VWO moesten bètavakken (wis-, natuur- en scheikunde) het veld ruimen voor de typische alfavakken (talen) en werd de studiekeuze bijgesteld naar Nederlandse taal- en letterkunde – ook geen slechte keus voor een leesbeest, dat ook nog eens graag zelf de pen ter hand neemt. Al tijdens de studie kwam in de fotografie het accent te liggen op natuurfotografie. Daarvoor werden heel wat boeken uit de bibliotheek geleend en heel wat wandelingen gemaakt om het gedrag van dieren te leren kennen. Dat betaalde zich na verloop van tijd uit in de succesvolle keuze van aanzitplaatsen en het maken van geslaagde foto’s. Na het afstuderen in 1984 bleek het ondanks honderden sollicitaties onmogelijk betaald werk te vinden. Daarom werden de bakens verzet: via een omweg proberen op een of andere manier (biologisch) onderzoek te mogen verrichten. Yvonne begon aan de hand van eigen waarnemingen en literatuurstudie artikelen te publiceren in Het Edelhert en daarmee kwam de waardering waar ze op hoopte. De grootste beloning voor alle ‘moeite’ kreeg ze van ir. Cees Stefels, die haar in 1989 uitnodigde voor een uitwisseling van gedachten over wildbeheer; dit bleek achteraf een sollicitatiegesprek te zijn, dat haar voor vijf jaar een onderzoeksbaan opleverde in het Nationale Park De Hoge Veluwe. Wat ze op dat moment nog niet kon vermoeden, was dat Cees Stefels tijdens haar eerste onderzoeksjaar met pensioen zou gaan en dat zijn opvolger onaangekondigd het onderzoek stop zou zetten. Van het ene op het andere moment viel een droom in duigen. Het ontslag en de vanwege de schrijverij opgebouwde naamsbekendheid met alle daaraan verbonden negatieve aspecten (achtervolgd worden tijdens boswandelingen, want ‘Yvonne Arentzen heeft de herten aan een touwtje’) leidden tot het besluit de (Hoge) Veluwe ‘voorgoed’ de rug toe te keren en elders een nieuwe start te maken. De nieuwe start liet enige tijd op zich wachten, maar eindelijk was er weer werk: een bloemlezing over hunebedden in de Nederlandse taal samenstellen met daarnaast administratief werk in een klein museum in Drenthe. Van negen tot vijf uur opgesloten zitten in een kantoor en daarbij voortdurend blootgesteld zijn aan radiomuzak bleek voor stiltezoeker en buitenmens Yvonne na een paar jaar te veel van het goede. Een tijdens het werk opgelopen zware longontsteking was het begin van een hoop ellende: ziekenhuisonderzoeken die na vijf jaar een maag-lever-darmziekte aan het licht brachten die niet te genezen is en onder meer leidt tot chronische vermoeidheid, die van het ene op het andere moment kan optreden en urenlange inactiviteit ‘cadeau geeft’. Sindsdien is alleen op pad gaan er niet meer bij. Bijkomende ellende: werkloosheid, want op een werknemer die erg vaak naar de wc moet sprinten en op onvoorspelbare momenten onderuit gaat en daarna niets meer kan presteren zit niemand te wachten. Omdat Yvonne er niet van houdt met de armen over elkaar op de bank te zitten (uren in alle stilte onder camouflagenet op een stoeltje beestjes observeren is een ander verhaal) en haar talent onbenut te laten timmerde ze een aantal jaren – zij het op eigen wens op de achtergrond, want ze is geen aandachtstrekker en gezelligheidsdier – aan de weg als ‘speurneus’ voor de inmiddels ter ziele gegane Stichting Restauratie Hulpfonds Klokkenstoelen; ze zocht in literatuur en op internet naar (nieuwe, onbekende) klokkenstoelen of ontdekte er samen met haar zus Anja heel wat net over de grens in Duitsland. Daarnaast was er de grote voorraad middeleeuwse kerken in Fryslân en Groningen, die tot (fotografeer)bezoek uitnodigden, en de kunst op straat die in Nederland bar slecht gedocumenteerd bleek te zijn. Al het reizen om een en ander met eigen ogen te zien was vermoeiend, vooral omdat de darmkwaal zo onvoorspelbaar als een duveltje uit een doosje plotsklaps tevoorschijn kon komen en Yvonne weer hardhandig met de neus op de feiten kon drukken. In oktober 2013 kwam Anja enthousiast terug van een schoolreis naar het Kröller-Müller Museum. Zij vroeg Yvonne een keer mee te gaan naar het museum en het beeldenpark. Op 29 december werd de lange reis via om- en binnenwegen gemaakt, want ja, pal naast een snelweg pardoes de darmen leegkieperen staat niet echt netjes; bos en struikgewas bieden bij acute nood iets meer privacy. Uiteraard werd er die dag nog even een rondje gereden op De Hoge Veluwe en… werd roodwild gespot. Een zeer emotioneel moment. Om een lang verhaal kort te maken: sinds die dag zoeken ze samen weer met zekere onregelmaat de stilte en de frisse lucht op de Veluwe op en zit Yvonne weer serieus vijf dagen per week met de neus in de boeken (meer dan twintig jaar ‘achterstand’ inhalen wat betreft alles wat er over edelherten geschreven is plus alles waar ze voor die tijd nog niet aan toegekomen was). Ondertussen kan ze ook nog flink wat uren vullen met het scannen van al het oude fotomateriaal (dierbare herinneringen ophalen en daar het een en ander over schrijven voor De Veluwenaar). Kortom, het nuttige met het aangename verenigen en via publicaties anderen laten meegenieten van al het moois dat de Veluwe te bieden heeft.

Author's posts

Grensgeschil tijdens de reeënbronst

Er stond een hek en dat stond beslist hinderlijk in de weg… Lang geleden, toen een tussenraster de noordzijde van Het Nationale Park De Hoge Veluwe nog in tweeën deelde, waren op een avond twee smoorverliefde reebokken op zoek naar de geit van hun dromen. Ze wandelden onrustig langs de grens van hun territoria. In …

Lees verder

Permanente koppeling naar dit artikel: https://www.de-veluwenaar.nl/2020/08/14/grensgeschil-tijdens-de-reeenbronst/

De dilemma’s van een natuurbeheerder – Deel 10 – Slot

Het leven van een natuurbeheerder gaat niet over rozen… Om natuurlijke bosverjonging de kans te geven uit te groeien tot bos is het nodig de graasdruk van grofwild onder controle te houden. Alleen dan – en/of met behulp van rasters – kunnen de jonge boompjes voorspoedig groot worden en de takken buiten het bereik van …

Lees verder

Permanente koppeling naar dit artikel: https://www.de-veluwenaar.nl/2020/07/16/de-dilemmas-van-een-natuurbeheerder-deel-10-slot/

De dilemma’s van een natuurbeheerder – Deel 9

Besturen en bijsturen Door ‘overmatig’ gebruik dankzij een (te) hoge wildstand raken dekkingsbossen ‘uitgeleefd’. Ze zijn een keer aan vervanging toe. Omdat er veel hapgrage mondjes in de buurt zijn, ontkom je er als beheerder niet aan nieuwe aanplant met een raster onbereikbaar te maken. Zo’n ingreep moet wel bijtijds plaatsvinden. Niet het vele is …

Lees verder

Permanente koppeling naar dit artikel: https://www.de-veluwenaar.nl/2020/07/15/de-dilemmas-van-een-natuurbeheerder-deel-9/

De dilemma’s van een natuurbeheerder – Deel 8

Plannen en werkelijkheid Je kunt als natuurbeheerder nog zulke mooie plannen hebben, bij de uitvoering ervan blijkt de werkelijkheid nogal eens weerbarstiger dan verwacht. In 1989 werd het grofwildbeheer op De Hoge Veluwe gewijzigd; de edelherten moesten het terrein en de voedselbronnen (met name bochtige smele) beter gaan gebruiken – wat niet gebeurde – en …

Lees verder

Permanente koppeling naar dit artikel: https://www.de-veluwenaar.nl/2020/07/14/de-dilemmas-van-een-natuurbeheerder-deel-8/

De dilemma’s van een natuurbeheerder – Deel 7

Aan- en bijsturen waar dat nodig is… Een natuurbeheerder is continu bezig processen op gang te brengen, aan te sturen en waar nodig bij te sturen. Dit gebeurt doorgaans op basis van wetenschappelijk onderzoek en de inzichten die dit oplevert. Hoe goed maatregelen ook doordacht zijn, er kan altijd onverwacht een kink in de kabel …

Lees verder

Permanente koppeling naar dit artikel: https://www.de-veluwenaar.nl/2020/07/13/de-dilemmas-van-een-natuurbeheerder-deel-7/

De dilemma’s van een natuurbeheerder – Deel 6

Verspreiding van het wild In 1989 werd in het Nationale Park De Hoge Veluwe het wildbeheer gewijzigd. Eén van de doelen was de beschikbare hoeveelheid natuurlijk voedsel beter te laten benutten door de edelherten. Om dat doel te (kunnen) bereiken werd de roodwildstand verhoogd en het aanbod aan rustgebieden beter gesitueerd in de Wildbaan. Verwachtingspatroon …

Lees verder

Permanente koppeling naar dit artikel: https://www.de-veluwenaar.nl/2020/07/09/de-dilemmas-van-een-natuurbeheerder-deel-6/

De dilemma’s van een natuurbeheerder – Deel 5

Tot in de jaren ‘90 was De Hoge Veluwe door twee binnenrasters in drieën gedeeld:

  • aan de noordoostzijde Landgoed Hoenderloo (800 ha voor zwijnen, reeën)
  • in het midden de Wildbaan inclusief Otterlose Zand (3800 ha voor edelherten, moeflons, reeën, enkele zwijnen)
  • aan de zuidzijde Kemperberg (400 ha voor matig, maar kwalitatief goed reeënbestand)
  • Ruim voldoende …

    Lees verder

    Permanente koppeling naar dit artikel: https://www.de-veluwenaar.nl/2020/07/08/de-dilemmas-van-een-natuurbeheerder-deel-5/

    De dilemma’s van een natuurbeheerder – Deel 4

    Natuur beheren betekent keuzes maken… Je kunt kiezen uit verschillende beheersdoelen. Maak je alles ondergeschikt aan:

  • het terrein (bijvoorbeeld begrazing achterwege laten op kwetsbare vegetatie, zodat de zeldzame orchideeën niet worden opgevreten door koeien)
  • het wild (bijvoorbeeld rustgebieden instellen voor edelherten, want die slaan bij de minste of geringste verstoring als stresskippen op de vlucht), …

    Lees verder

  • Permanente koppeling naar dit artikel: https://www.de-veluwenaar.nl/2020/07/07/de-dilemmas-van-een-natuurbeheerder-deel-4/

    De dilemma’s van een natuurbeheerder – Deel 3

    Achter de schermen bij het natuurbeheer Even de natuur in om te wandelen, te fietsen of iets anders te doen – voor de meeste mensen is het een vanzelfsprekendheid. De natuur is er gewoon. Dat er achter de schermen heel wat bij komt kijken om de natuur in stand te houden, te beheren en te …

    Lees verder

    Permanente koppeling naar dit artikel: https://www.de-veluwenaar.nl/2020/07/02/de-dilemmas-van-een-natuurbeheerder-deel-3/

    De dilemma’s van een natuurbeheerder – Deel 2

    De dekking voor het wild verdwijnt als sneeuw voor de zon Natuur is voor veel mensen zoiets als de supermarkt waar je je boodschappen doet: je scoort er een poosje plezier en gaat – vaak zoals gewenst met een fijn gevoel – naar huis. Wat er achter de schermen gebeurt doet er niet toe; zolang …

    Lees verder

    Permanente koppeling naar dit artikel: https://www.de-veluwenaar.nl/2020/07/01/de-dilemmas-van-een-natuurbeheerder-deel-2/

    De dilemma’s van een natuurbeheerder – Deel 1

    Van bovenaf word je geregeerd en van onderaf komen de wensen en/of eisen… In Nederland is natuur geen echte natuur, maar zoiets als een wat rommelig aangeharkt (stads)park. Wie het zo ziet geeft zichzelf een excuus om natuurgebieden te gebruiken als decor voor allerlei hobby’s: van een weekendje survivallen bij een sprokkelhoutvuurtje, wildplukken voor het …

    Lees verder

    Permanente koppeling naar dit artikel: https://www.de-veluwenaar.nl/2020/06/30/de-dilemmas-van-een-natuurbeheerder-deel-1/

    Raadsel dankzij een oud verhaal – Deel 4 – Slot

    Raadsels blijven vragen oproepen… Woning “De Roek” werd gebouwd • op grondgebied van het echtpaar Kröller-Müller • in 1930 • waarschijnlijk naar ontwerp van A.J. Kropholler • in opdracht van mevrouw A.M. Cladder-Kramers te Barel-Ginneken Waarom liet het echtpaar Kröller-Müller toe, dat iemand van buiten de familie een huis op zijn grondgebied bouwde? Lag er …

    Lees verder

    Permanente koppeling naar dit artikel: https://www.de-veluwenaar.nl/2020/02/27/raadsel-dankzij-een-oud-verhaal-deel-4-slot/

    Raadsel dankzij een oud verhaal – Deel 3

    Verder in het voetspoor van A.B. Wigman… Op de Parkplattegrond uit 1967 is het bos tussen de beide vennen met de naam Gietense Flessen reeds verdwenen, al schrijft Wigman er in 1968 nog wel over. Dit bos stond, zoals te zien is op de kaart uit 1930, rechts van een pad tussen fietspad en Delenseweg …

    Lees verder

    Permanente koppeling naar dit artikel: https://www.de-veluwenaar.nl/2020/02/27/raadsel-dankzij-een-oud-verhaal-deel-3-slot/

    Raadsel dankzij een oud verhaal – Deel 2

    Authentieke karakter Op 1 maart 1916 kocht Anton Kröller (1862-1941) ‘de gebieden Deelen, Deelense Veld en het Deelense Zand (2.488 ha)’ (Koman, p. 82) van de in financiële moeilijkheden geraakte F.J.W. baron Van Pallandt (1860-1932), heer van Rosendael, en diens jongste broer Werner Karel. Het gebied bestond overwegend uit heidevelden met verschillende zandige hoogten en …

    Lees verder

    Permanente koppeling naar dit artikel: https://www.de-veluwenaar.nl/2020/02/26/raadsel-dankzij-een-oud-verhaal-deel-2/

    Raadsel dankzij een oud verhaal – Deel 1

    In het voetspoor van A.B. Wigman (1891-1972)… Vaak zit ik ‘bij gebrek aan beter’ met de neus in de boeken om mijn honger naar kennis over de Veluwe en wat daar zoal leeft en te beleven valt te stillen. Er komt dan nogal eens iets voorbij, wat me aan het denken zet. Ik maak er …

    Lees verder

    Permanente koppeling naar dit artikel: https://www.de-veluwenaar.nl/2020/02/25/raadsel-dankzij-een-oud-verhaal-deel-1/

    Storm op de Hoge Veluwe – Deel 2 – Slot

    Terug naar de twee stormen van 1990 In die tijd was de Aalderinksweide geen onderdeel meer van het rustgebied Reemsterbos en mocht je nog struinen op De Hoge Veluwe. Van die omstandigheden heb ik destijds gebruik van gemaakt om wat stormschade te fotograferen. Vanwege de slechte lichtomstandigheden kon dat niet anders dan in analoog zwartwit. …

    Lees verder

    Permanente koppeling naar dit artikel: https://www.de-veluwenaar.nl/2020/02/13/storm-op-de-hoge-veluwe-deel-2-slot/

    Storm op de Hoge Veluwe – Deel 1

    Vergelijkend foto-onderzoek Twee maanden voordat mijn hertenonderzoek in het Nationale Park De Hoge Veluwe begon, raasde op 25 januari 1990 een storm over Noordwest-Europa, die gaandeweg de dag in hevigheid toenam en tegen de avond uitgegroeid was tot een zeer zware storm. De kust kreeg windkracht 11 te verduren, landinwaarts bereikte de wind uitschieters van …

    Lees verder

    Permanente koppeling naar dit artikel: https://www.de-veluwenaar.nl/2020/02/12/storm-op-de-hoge-veluwe-deel-1/

    Load more