Yvonne Arentzen

In 1978 kreeg Yvonne Arentzen (bouwjaar 1961) haar eerste camera en daarmee had ze naast tekenen en lezen een fantastische nieuwe hobby: kunst op straat, bouwwerken en landschappen fotograferen. Uit die tijd stamde ook haar wens bioloog te worden, maar dat feest ging niet door wegens te slechte cijfers voor natuurkunde. In de bovenbouw van het VWO moesten bètavakken (wis-, natuur- en scheikunde) het veld ruimen voor de typische alfavakken (talen) en werd de studiekeuze bijgesteld naar Nederlandse taal- en letterkunde – ook geen slechte keus voor een leesbeest, dat ook nog eens graag zelf de pen ter hand neemt. Al tijdens de studie kwam in de fotografie het accent te liggen op natuurfotografie. Daarvoor werden heel wat boeken uit de bibliotheek geleend en heel wat wandelingen gemaakt om het gedrag van dieren te leren kennen. Dat betaalde zich na verloop van tijd uit in de succesvolle keuze van aanzitplaatsen en het maken van geslaagde foto’s. Na het afstuderen in 1984 bleek het ondanks honderden sollicitaties onmogelijk betaald werk te vinden. Daarom werden de bakens verzet: via een omweg proberen op een of andere manier (biologisch) onderzoek te mogen verrichten. Yvonne begon aan de hand van eigen waarnemingen en literatuurstudie artikelen te publiceren in Het Edelhert en daarmee kwam de waardering waar ze op hoopte. De grootste beloning voor alle ‘moeite’ kreeg ze van ir. Cees Stefels, die haar in 1989 uitnodigde voor een uitwisseling van gedachten over wildbeheer; dit bleek achteraf een sollicitatiegesprek te zijn, dat haar voor vijf jaar een onderzoeksbaan opleverde in het Nationale Park De Hoge Veluwe. Wat ze op dat moment nog niet kon vermoeden, was dat Cees Stefels tijdens haar eerste onderzoeksjaar met pensioen zou gaan en dat zijn opvolger onaangekondigd het onderzoek stop zou zetten. Van het ene op het andere moment viel een droom in duigen. Het ontslag en de vanwege de schrijverij opgebouwde naamsbekendheid met alle daaraan verbonden negatieve aspecten (achtervolgd worden tijdens boswandelingen, want ‘Yvonne Arentzen heeft de herten aan een touwtje’) leidden tot het besluit de (Hoge) Veluwe ‘voorgoed’ de rug toe te keren en elders een nieuwe start te maken. De nieuwe start liet enige tijd op zich wachten, maar eindelijk was er weer werk: een bloemlezing over hunebedden in de Nederlandse taal samenstellen met daarnaast administratief werk in een klein museum in Drenthe. Van negen tot vijf uur opgesloten zitten in een kantoor en daarbij voortdurend blootgesteld zijn aan radiomuzak bleek voor stiltezoeker en buitenmens Yvonne na een paar jaar te veel van het goede. Een tijdens het werk opgelopen zware longontsteking was het begin van een hoop ellende: ziekenhuisonderzoeken die na vijf jaar een maag-lever-darmziekte aan het licht brachten die niet te genezen is en onder meer leidt tot chronische vermoeidheid, die van het ene op het andere moment kan optreden en urenlange inactiviteit ‘cadeau geeft’. Sindsdien is alleen op pad gaan er niet meer bij. Bijkomende ellende: werkloosheid, want op een werknemer die erg vaak naar de wc moet sprinten en op onvoorspelbare momenten onderuit gaat en daarna niets meer kan presteren zit niemand te wachten. Omdat Yvonne er niet van houdt met de armen over elkaar op de bank te zitten (uren in alle stilte onder camouflagenet op een stoeltje beestjes observeren is een ander verhaal) en haar talent onbenut te laten timmerde ze een aantal jaren – zij het op eigen wens op de achtergrond, want ze is geen aandachtstrekker en gezelligheidsdier – aan de weg als ‘speurneus’ voor de inmiddels ter ziele gegane Stichting Restauratie Hulpfonds Klokkenstoelen; ze zocht in literatuur en op internet naar (nieuwe, onbekende) klokkenstoelen of ontdekte er samen met haar zus Anja heel wat net over de grens in Duitsland. Daarnaast was er de grote voorraad middeleeuwse kerken in Fryslân en Groningen, die tot (fotografeer)bezoek uitnodigden, en de kunst op straat die in Nederland bar slecht gedocumenteerd bleek te zijn. Al het reizen om een en ander met eigen ogen te zien was vermoeiend, vooral omdat de darmkwaal zo onvoorspelbaar als een duveltje uit een doosje plotsklaps tevoorschijn kon komen en Yvonne weer hardhandig met de neus op de feiten kon drukken. In oktober 2013 kwam Anja enthousiast terug van een schoolreis naar het Kröller-Müller Museum. Zij vroeg Yvonne een keer mee te gaan naar het museum en het beeldenpark. Op 29 december werd de lange reis via om- en binnenwegen gemaakt, want ja, pal naast een snelweg pardoes de darmen leegkieperen staat niet echt netjes; bos en struikgewas bieden bij acute nood iets meer privacy. Uiteraard werd er die dag nog even een rondje gereden op De Hoge Veluwe en… werd roodwild gespot. Een zeer emotioneel moment. Om een lang verhaal kort te maken: sinds die dag zoeken ze samen weer met zekere onregelmaat de stilte en de frisse lucht op de Veluwe op en zit Yvonne weer serieus vijf dagen per week met de neus in de boeken (meer dan twintig jaar ‘achterstand’ inhalen wat betreft alles wat er over edelherten geschreven is plus alles waar ze voor die tijd nog niet aan toegekomen was). Ondertussen kan ze ook nog flink wat uren vullen met het scannen van al het oude fotomateriaal (dierbare herinneringen ophalen en daar het een en ander over schrijven voor De Veluwenaar). Kortom, het nuttige met het aangename verenigen en via publicaties anderen laten meegenieten van al het moois dat de Veluwe te bieden heeft.

Author's posts

Schuwe beestjes – Deel 2 – Slot

De schuwheid van dier tot dier verschilt… Kort geleden heb ik bijna drie volle dagen doorgebracht in de buurt van een plek, waar een hinde verbleef. Terwijl ik daar zat heeft ze – voor mij niet zichtbaar, maar moest ze dat dan ook? – een kalf gezet en dat met tussenpozen van telkens enkele uren …

Lees verder

Permanente koppeling naar dit artikel: https://www.de-veluwenaar.nl/2019/06/14/schuwe-beestjes-deel-2-slot/

Schuwe beestjes – Deel 1

Schuwe beestjes en minder schuwe fotografen Toen ik een week of twee geleden de jongste nieuwsbrief van Nationaal Park De Hoge Veluwe in mijn mailbox vond, trof ik daarin een item aan dat meteen mijn aandacht trok: Dwingend verzoek: respecteer de flora en fauna in het Park. Wie het eind 2018 volgehouden heeft de hele …

Lees verder

Permanente koppeling naar dit artikel: https://www.de-veluwenaar.nl/2019/06/13/schuwe-beestjes-deel-1/

Afwerpstangen zoeken op de Hoge Veluwe – Deel 2 – Slot

Zoekt en gij zult vinden Rond 14 maart was het vaste prik. Dan kwam er dat ene telefoontje, waarvan je wist dat je aan een verplichting vastzat. Niet dat die verplichting vervelend was. Nee, verre van dat. Je deed als de wiedeweerga je groene goed aan, trok je laarzen aan, graaide gauw je verrekijker uit …

Lees verder

Permanente koppeling naar dit artikel: https://www.de-veluwenaar.nl/2019/03/23/afwerpstangen-zoeken-deel-2-slot/

Afwerpstangen zoeken op de Hoge Veluwe – Deel 1

De eerste keer Kilometervreters waren we destijds in de jaren ’80. Niet eens op het makkelijkste schoeisel: rubberlaarzen. Dat moest wel, want het terrein was verre van makkelijk begaanbaar en het weer zat in die periode van het jaar lang niet altijd mee. Hadden we geluk, dan scheen de zon en was de doorgaans ferme …

Lees verder

Permanente koppeling naar dit artikel: https://www.de-veluwenaar.nl/2019/03/22/afwerpstangen-zoeken-deel-1/

Veldwerk op de Hoge Veluwe – Deel 9 – Slot

Afterparty… Onaangekondigd verlies van werk waar je je ziel en zaligheid in hebt gestoken geeft je het gevoel dat je wereld instort. Je belandt in een soort rouwproces. Je zoekt het antwoord op de ‘schuldvraag’ eerst bij jezelf, want een reden voor de voortijdige stopzetting van het werk is niet gegeven – nadien ook niet. …

Lees verder

Permanente koppeling naar dit artikel: https://www.de-veluwenaar.nl/2018/12/24/veldwerk-op-de-hoge-veluwe-deel-9-slot/

Veldwerk op de Hoge Veluwe – Deel 8

De kater Dat werk niet altijd leuk is, zal iedereen kunnen beamen. Veldwerk vormt daarop geen uitzondering. Natuurlijk overheersen de herinneringen aan kippenvelmomenten en voor mij persoonlijk af en toe ronduit ontroerende ervaringen, toch mogen bepaalde gebeurtenissen zeker niet buiten beeld blijven – al was het maar om een geromanticeerde voorstelling van heerlijk, onbekommerd buitenzijn …

Lees verder

Permanente koppeling naar dit artikel: https://www.de-veluwenaar.nl/2018/12/20/veldwerk-op-de-hoge-veluwe-deel-8-slot/

Veldwerk op de Hoge Veluwe – Deel 7

Observatieplaatsen Van de vier observatieplekken die ik voor het onderzoek naar de verspreiding en de schuwheid van de edelherten in het Nationale Park De Hoge Veluwe gebruikte, vond ik de berm ter hoogte van het Bosje van Staf de minst aantrekkelijke plek. Ik kon er zowel roodwild als mensen observeren. Om geen vragen van Parkbezoekers …

Lees verder

Permanente koppeling naar dit artikel: https://www.de-veluwenaar.nl/2018/12/18/veldwerk-op-de-hoge-veluwe-deel-7/

Veldwerk op de Hoge Veluwe – Deel 6

Ziteelt Het onderzoek naar de verspreiding en schuwheidsgedrag van de edelherten in het Nationale Park De Hoge Veluwe bestond niet alleen uit ‘rondjes rijden’ over een variabel traject, de meeste tijd ging op aan observeren vanuit vier aanzitposten. Op één plaats, ter hoogte van Bosje van Staf, was mijn auto de aanzitpost, op de andere …

Lees verder

Permanente koppeling naar dit artikel: https://www.de-veluwenaar.nl/2018/12/14/veldwerk-op-de-hoge-veluwe-deel-6/

Veldwerk op de Hoge Veluwe – Deel 5

Trajectcontrole Dat mijn droombaan bestond uit het in cijfers vangen van edelhertengedrag was best bijzonder. Voordat ik aan de slag mocht in het Nationale Park De Hoge Veluwe hield ik wel altijd nauwgezet bij wat ik waarnam en op welke plaats dat was, maar echt gestroomlijnd waren die waarnemingen nooit. Werken met een computer had …

Lees verder

Permanente koppeling naar dit artikel: https://www.de-veluwenaar.nl/2018/12/11/veldwerk-op-de-hoge-veluwe-deel-5/

Veldwerk op de Hoge Veluwe – Deel 4

Droombaan Voorafgaand aan mijn droombaan – onderzoek doen naar de verspreiding en schuwheidsgedrag van de edelherten in het Nationale Park De Hoge Veluwe – vond er in januari 1990 een kennismaking plaats met drs. Sip van Wieren van toen nog de Landbouw Universiteit Wageningen. Doel was kijken of ik echt geschikt was voor het werk …

Lees verder

Permanente koppeling naar dit artikel: https://www.de-veluwenaar.nl/2018/12/08/veldwerk-op-de-hoge-veluwe-deel-4/

Veldwerk op de Hoge Veluwe – Deel 3

Geduld is een schone zaak Toen we in 1984 twee moeflons op het erf bij Everwijnserf zagen liggen en met enige schroom aan de jachtopzichter vroegen, of we de dode ram en ooi mochten fotograferen, bleek dat het begin van een jarenlange vriendschap met Eb en Reina Curré. Eb wist natuurlijk allang uit eigen waarneming …

Lees verder

Permanente koppeling naar dit artikel: https://www.de-veluwenaar.nl/2018/12/07/veldwerk-op-de-hoge-veluwe-deel-3/

Veldwerk op de Hoge Veluwe – Deel 2

Gekkenwerk… Zou ik in de huidige tijd als beginnend natuurfotograaf het internet afgrazen of tijdschriften lezen om uit een hapklaar aanbod van fotogenieke locaties mijn doelen te kiezen? Zou ik vanuit de luie stoel lid worden van een groep op Facebook of een ander social medium, waardoor ik binnen de kortste tijd een heel overzicht …

Lees verder

Permanente koppeling naar dit artikel: https://www.de-veluwenaar.nl/2018/12/05/veldwerk-op-de-hoge-veluwe-deel-2/

Veldwerk op de Hoge Veluwe – Deel 1

Bevlogen beginnelingen… Natuurlijk, ook ik stapte met open ogen in de valkuil waarin al zoveel enthousiastelingen terecht zijn gekomen. Het was ergens in de jaren ’70 in het Nationale Park De Hoge Veluwe, toen ik tijdens een vakantie voor het eerst van mijn leven bewust roodwild zag. Stom genoeg riep ik tijdens het witte-fietsrondje vol …

Lees verder

Permanente koppeling naar dit artikel: https://www.de-veluwenaar.nl/2018/12/04/veldwerk-op-de-veluwe-deel-1/

Het legendarische hert “Hubertus” – Deel 116

Na enkele jaren weer eens ‘oog in oog’ met Hubertus Missen doe je een hert, wanneer je pogingen onderneemt het dier op te sporen en het dan telkens misloopt, ook al weet je aan de hand van sporen dat het ergens in de buurt is. Missen doe je een hert ook, wanneer de meneer in …

Lees verder

Permanente koppeling naar dit artikel: https://www.de-veluwenaar.nl/2018/06/22/het-legendarische-hert-hubertus-deel-116/

De Boom

De Boom als schuilplaats bij het aanzitten… Lopend langs een rustgebied ontdekten we hem, een vliegden met een grillig uiterlijk. Strikt genomen was het niet eens één boom, maar een groepje vlak bij elkaar staande stammen, waarvan er een paar zonder veel moeite te beklimmen waren. Het mooie was, dat de zijtakken zo gunstig groeiden, …

Lees verder

Permanente koppeling naar dit artikel: https://www.de-veluwenaar.nl/2018/06/05/de-boom/

Striemend ‘fluitconcert’ van moeflons

Doorgewinterde hobbyisten… Hoewel het al lang en breed avond was, wist de zon nog aardig wat warmte door de sluierbewolking heen te branden. Doordat de wind goeddeels verstek liet gaan – af en toe een zuchtje, meer niet – heerste er een temperatuurtje om te zoenen: ruim boven de 25 graden. Niet dat de drie …

Lees verder

Permanente koppeling naar dit artikel: https://www.de-veluwenaar.nl/2017/06/14/striemend-fluitconcert-moeflons/

Herinneringen aan Jac. Planta – Deel 2 – Slot

Kwaliteit als illustrator… Wat zeker vermeld moet worden is Planta’s kwaliteit als illustrator. Hij signeerde zijn werk steevast met JRJ Planta plus een jaartal. De letters JRJ staan voor zijn voornamen: Jacques Rudolf Johann. Veel tekeningen van hem zijn terug te vinden in de vroege jaargangen van de tijdschriften De Schouw (van de Vereniging Vrienden …

Lees verder

Permanente koppeling naar dit artikel: https://www.de-veluwenaar.nl/2017/02/08/herinneringen-aan-jac-planta-deel-2-slot/

Load more