Yvonne Arentzen

In 1978 kreeg Yvonne Arentzen (bouwjaar 1961) haar eerste camera en daarmee had ze naast tekenen en lezen een fantastische nieuwe hobby: kunst op straat, bouwwerken en landschappen fotograferen. Uit die tijd stamde ook haar wens bioloog te worden, maar dat feest ging niet door wegens te slechte cijfers voor natuurkunde. In de bovenbouw van het VWO moesten bètavakken (wis-, natuur- en scheikunde) het veld ruimen voor de typische alfavakken (talen) en werd de studiekeuze bijgesteld naar Nederlandse taal- en letterkunde – ook geen slechte keus voor een leesbeest, dat ook nog eens graag zelf de pen ter hand neemt. Al tijdens de studie kwam in de fotografie het accent te liggen op natuurfotografie. Daarvoor werden heel wat boeken uit de bibliotheek geleend en heel wat wandelingen gemaakt om het gedrag van dieren te leren kennen. Dat betaalde zich na verloop van tijd uit in de succesvolle keuze van aanzitplaatsen en het maken van geslaagde foto’s. Na het afstuderen in 1984 bleek het ondanks honderden sollicitaties onmogelijk betaald werk te vinden. Daarom werden de bakens verzet: via een omweg proberen op een of andere manier (biologisch) onderzoek te mogen verrichten. Yvonne begon aan de hand van eigen waarnemingen en literatuurstudie artikelen te publiceren in Het Edelhert en daarmee kwam de waardering waar ze op hoopte. De grootste beloning voor alle ‘moeite’ kreeg ze van ir. Cees Stefels, die haar in 1989 uitnodigde voor een uitwisseling van gedachten over wildbeheer; dit bleek achteraf een sollicitatiegesprek te zijn, dat haar voor vijf jaar een onderzoeksbaan opleverde in het Nationale Park De Hoge Veluwe. Wat ze op dat moment nog niet kon vermoeden, was dat Cees Stefels tijdens haar eerste onderzoeksjaar met pensioen zou gaan en dat zijn opvolger onaangekondigd het onderzoek stop zou zetten. Van het ene op het andere moment viel een droom in duigen. Het ontslag en de vanwege de schrijverij opgebouwde naamsbekendheid met alle daaraan verbonden negatieve aspecten (achtervolgd worden tijdens boswandelingen, want ‘Yvonne Arentzen heeft de herten aan een touwtje’) leidden tot het besluit de (Hoge) Veluwe ‘voorgoed’ de rug toe te keren en elders een nieuwe start te maken. De nieuwe start liet enige tijd op zich wachten, maar eindelijk was er weer werk: een bloemlezing over hunebedden in de Nederlandse taal samenstellen met daarnaast administratief werk in een klein museum in Drenthe. Van negen tot vijf uur opgesloten zitten in een kantoor en daarbij voortdurend blootgesteld zijn aan radiomuzak bleek voor stiltezoeker en buitenmens Yvonne na een paar jaar te veel van het goede. Een tijdens het werk opgelopen zware longontsteking was het begin van een hoop ellende: ziekenhuisonderzoeken die na vijf jaar een maag-lever-darmziekte aan het licht brachten die niet te genezen is en onder meer leidt tot chronische vermoeidheid, die van het ene op het andere moment kan optreden en urenlange inactiviteit ‘cadeau geeft’. Sindsdien is alleen op pad gaan er niet meer bij. Bijkomende ellende: werkloosheid, want op een werknemer die erg vaak naar de wc moet sprinten en op onvoorspelbare momenten onderuit gaat en daarna niets meer kan presteren zit niemand te wachten. Omdat Yvonne er niet van houdt met de armen over elkaar op de bank te zitten (uren in alle stilte onder camouflagenet op een stoeltje beestjes observeren is een ander verhaal) en haar talent onbenut te laten timmerde ze een aantal jaren – zij het op eigen wens op de achtergrond, want ze is geen aandachtstrekker en gezelligheidsdier – aan de weg als ‘speurneus’ voor de inmiddels ter ziele gegane Stichting Restauratie Hulpfonds Klokkenstoelen; ze zocht in literatuur en op internet naar (nieuwe, onbekende) klokkenstoelen of ontdekte er samen met haar zus Anja heel wat net over de grens in Duitsland. Daarnaast was er de grote voorraad middeleeuwse kerken in Fryslân en Groningen, die tot (fotografeer)bezoek uitnodigden, en de kunst op straat die in Nederland bar slecht gedocumenteerd bleek te zijn. Al het reizen om een en ander met eigen ogen te zien was vermoeiend, vooral omdat de darmkwaal zo onvoorspelbaar als een duveltje uit een doosje plotsklaps tevoorschijn kon komen en Yvonne weer hardhandig met de neus op de feiten kon drukken. In oktober 2013 kwam Anja enthousiast terug van een schoolreis naar het Kröller-Müller Museum. Zij vroeg Yvonne een keer mee te gaan naar het museum en het beeldenpark. Op 29 december werd de lange reis via om- en binnenwegen gemaakt, want ja, pal naast een snelweg pardoes de darmen leegkieperen staat niet echt netjes; bos en struikgewas bieden bij acute nood iets meer privacy. Uiteraard werd er die dag nog even een rondje gereden op De Hoge Veluwe en… werd roodwild gespot. Een zeer emotioneel moment. Om een lang verhaal kort te maken: sinds die dag zoeken ze samen weer met zekere onregelmaat de stilte en de frisse lucht op de Veluwe op en zit Yvonne weer serieus vijf dagen per week met de neus in de boeken (meer dan twintig jaar ‘achterstand’ inhalen wat betreft alles wat er over edelherten geschreven is plus alles waar ze voor die tijd nog niet aan toegekomen was). Ondertussen kan ze ook nog flink wat uren vullen met het scannen van al het oude fotomateriaal (dierbare herinneringen ophalen en daar het een en ander over schrijven voor De Veluwenaar). Kortom, het nuttige met het aangename verenigen en via publicaties anderen laten meegenieten van al het moois dat de Veluwe te bieden heeft.

Author's posts

Veldwerk op de Hoge Veluwe – Deel 5

Trajectcontrole Dat mijn droombaan bestond uit het in cijfers vangen van edelhertengedrag was best bijzonder. Voordat ik aan de slag mocht in het Nationale Park De Hoge Veluwe hield ik wel altijd nauwgezet bij wat ik waarnam en op welke plaats dat was, maar echt gestroomlijnd waren die waarnemingen nooit. Werken met een computer had …

Lees verder »

Permanente koppeling naar dit artikel: http://www.de-veluwenaar.nl/2018/12/11/veldwerk-op-de-hoge-veluwe-deel-5/

Veldwerk op de Hoge Veluwe – Deel 4

Droombaan Voorafgaand aan mijn droombaan – onderzoek doen naar de verspreiding en schuwheidsgedrag van de edelherten in het Nationale Park De Hoge Veluwe – vond er in januari 1990 een kennismaking plaats met drs. Sip van Wieren van toen nog de Landbouw Universiteit Wageningen. Doel was kijken of ik echt geschikt was voor het werk …

Lees verder »

Permanente koppeling naar dit artikel: http://www.de-veluwenaar.nl/2018/12/08/veldwerk-op-de-hoge-veluwe-deel-4/

Veldwerk op de Hoge Veluwe – Deel 3

Geduld is een schone zaak Toen we in 1984 twee moeflons op het erf bij Everwijnserf zagen liggen en met enige schroom aan de jachtopzichter vroegen, of we de dode ram en ooi mochten fotograferen, bleek dat het begin van een jarenlange vriendschap met Eb en Reina Curré. Eb wist natuurlijk allang uit eigen waarneming …

Lees verder »

Permanente koppeling naar dit artikel: http://www.de-veluwenaar.nl/2018/12/07/veldwerk-op-de-hoge-veluwe-deel-3/

Veldwerk op de Hoge Veluwe – Deel 2

Gekkenwerk… Zou ik in de huidige tijd als beginnend natuurfotograaf het internet afgrazen of tijdschriften lezen om uit een hapklaar aanbod van fotogenieke locaties mijn doelen te kiezen? Zou ik vanuit de luie stoel lid worden van een groep op Facebook of een ander social medium, waardoor ik binnen de kortste tijd een heel overzicht …

Lees verder »

Permanente koppeling naar dit artikel: http://www.de-veluwenaar.nl/2018/12/05/veldwerk-op-de-hoge-veluwe-deel-2/

Veldwerk op de Hoge Veluwe – Deel 1

Bevlogen beginnelingen… Natuurlijk, ook ik stapte met open ogen in de valkuil waarin al zoveel enthousiastelingen terecht zijn gekomen. Het was ergens in de jaren ’70 in het Nationale Park De Hoge Veluwe, toen ik tijdens een vakantie voor het eerst van mijn leven bewust roodwild zag. Stom genoeg riep ik tijdens het witte-fietsrondje vol …

Lees verder »

Permanente koppeling naar dit artikel: http://www.de-veluwenaar.nl/2018/12/04/veldwerk-op-de-veluwe-deel-1/

Het legendarische hert “Hubertus” – Deel 116

Na enkele jaren weer eens ‘oog in oog’ met Hubertus Missen doe je een hert, wanneer je pogingen onderneemt het dier op te sporen en het dan telkens misloopt, ook al weet je aan de hand van sporen dat het ergens in de buurt is. Missen doe je een hert ook, wanneer de meneer in …

Lees verder »

Permanente koppeling naar dit artikel: http://www.de-veluwenaar.nl/2018/06/22/het-legendarische-hert-hubertus-deel-116/

De Boom

De Boom als schuilplaats bij het aanzitten… Lopend langs een rustgebied ontdekten we hem, een vliegden met een grillig uiterlijk. Strikt genomen was het niet eens één boom, maar een groepje vlak bij elkaar staande stammen, waarvan er een paar zonder veel moeite te beklimmen waren. Het mooie was, dat de zijtakken zo gunstig groeiden, …

Lees verder »

Permanente koppeling naar dit artikel: http://www.de-veluwenaar.nl/2018/06/05/de-boom/

Striemend ‘fluitconcert’ van moeflons

Doorgewinterde hobbyisten… Hoewel het al lang en breed avond was, wist de zon nog aardig wat warmte door de sluierbewolking heen te branden. Doordat de wind goeddeels verstek liet gaan – af en toe een zuchtje, meer niet – heerste er een temperatuurtje om te zoenen: ruim boven de 25 graden. Niet dat de drie …

Lees verder »

Permanente koppeling naar dit artikel: http://www.de-veluwenaar.nl/2017/06/14/striemend-fluitconcert-moeflons/

Herinneringen aan Jac. Planta – Deel 2 – Slot

Kwaliteit als illustrator… Wat zeker vermeld moet worden is Planta’s kwaliteit als illustrator. Hij signeerde zijn werk steevast met JRJ Planta plus een jaartal. De letters JRJ staan voor zijn voornamen: Jacques Rudolf Johann. Veel tekeningen van hem zijn terug te vinden in de vroege jaargangen van de tijdschriften De Schouw (van de Vereniging Vrienden …

Lees verder »

Permanente koppeling naar dit artikel: http://www.de-veluwenaar.nl/2017/02/08/herinneringen-aan-jac-planta-deel-2-slot/

Herinneringen aan Jac. R.J. Planta – Deel 1

Ontmoetingen in het veld… ‘Eigenlijk zou een hond een mensenleven lang mee moeten kunnen gaan.’ Was getekend: Jac. Planta. Hij doelde met deze woorden op het zware verlies, dat een hondenbezitter lijdt wanneer hij afscheid moet nemen van zijn zo geliefde viervoeter waarmee hij vele mooie momenten heeft beleefd. Jac. Planta was verknocht aan Britta, …

Lees verder »

Permanente koppeling naar dit artikel: http://www.de-veluwenaar.nl/2017/02/07/herinneringen-aan-jac-r-j-planta-deel-1/

Reynaert, die felle met den rooden baert – Deel 2 – Slot

Oude liefde roest niet Terugdenkend aan vroeger overwogen we onlangs koers te zetten naar De Hoge Veluwe. Zoiets is een aardige onderneming, wanneer je behept bent met een spastische darm en wanneer je vanwege die kwaal via allerlei ‘veilige’ omwegen een grote afstand moet overbruggen om zonder kleerscheuren van A (huis) naar B (het Nationale …

Lees verder »

Permanente koppeling naar dit artikel: http://www.de-veluwenaar.nl/2016/06/15/reynaert-felle-rooden-baert-deel-2-slot/

Reynaert, die felle met den rooden baert – Deel 1

Plotsklaps schoot me een Engels kinderliedje te binnen: Three blind mice. Three blind mice. See how they run. See how they run. They all ran after the farmer’s wife Who cut off their tails with a carving knife. Did you ever see such a sight in your life As three blind mice? Hoe dat zo …

Lees verder »

Permanente koppeling naar dit artikel: http://www.de-veluwenaar.nl/2016/06/14/reynaert-felle-rooden-baert-deel-1/

Balen(hut) op de Hoge Veluwe – Deel 2 – Slot

Kippenvel-momenten Omdat in de omgeving van de aanzitplaats kaalwild vertoefde, lag het voor de hand dat er tegen de bronsttijd ook wel een hert ten tonele zou kunnen verschijnen. Daardoor oefende de balenhut, zoals we de aanzitplaats waren gaan noemen, vanaf 1 september een bijzondere aantrekkingskracht uit. Alleen was het op de aanlooproute door de …

Lees verder »

Permanente koppeling naar dit artikel: http://www.de-veluwenaar.nl/2015/10/03/balenhut-op-de-hoge-veluwe-deel-2-slot/

Balen(hut) op de Hoge Veluwe – Deel 1

Talloze foto’s  Veertien jaar geleden hoorde ik van een inmiddels ex-collega, wier man hartstikke gek is op edelherten, dat het tijdens de bronst filerijden is in het Nationaal Park de Hoge Veluwe. Op het internet zijn talloze foto’s van het bronstgebeuren langs de Wildbaanweg te vinden met daarop allerhande groepjes mensen die – ook nog …

Lees verder »

Permanente koppeling naar dit artikel: http://www.de-veluwenaar.nl/2015/09/30/balenhut-op-de-hoge-veluwe-deel-1/

Herinneringen aan… “De Waaierkroon”

Beroemde herten op de Hoge Veluwe In ruim een jaar tijd is het hert Hubertus tot ver buiten zijn leefgebied (het Nationaal Park de Hoge Veluwe) en zelfs ver buiten Gelderland een heuse beroemdheid geworden. Hier op de website van De Veluwenaar heeft Hubertus al de status “legendarisch” bereikt – en dat allemaal, omdat Hubertus …

Lees verder »

Permanente koppeling naar dit artikel: http://www.de-veluwenaar.nl/2015/08/28/herinneringen-aan-de-waaierkroon/