September, dromerig en stil…

Dwalend met de kudde en verlangen naar september…

De zomer was ineens voorbij. De zomer waarin de zinderende zon dagelijks hoog boven aan de horizon genadeloos stond te branden. En alles deed verschroeien. We zullen hem blijven heugen.

De kudde dwalend en grazend over de heide – Foto: ©Christien Mouw

Vriendelijk licht

Op zulke dagen, al dwalend met de kudde schapen in het veld op zoek naar wat sprietjes groen gras, verlangde ik wel eens naar september. Dan zou de zon weer lager aan de horizon staan, en vriendelijker licht verspreiden. Milder, zachter, en dichter bij ons staan!

Ik heb er een gedichtje over geschreven:

 September….

De zon was even heel ver weg:
zo hoog, zo arrogant
ze zond haar stralen hard en recht
langs blad en gras, langs stam en specht
de hitte was in ‘t land,
de zon was arrogant.

De zon was even heel ver weg
geen deernis, geen pardon
ze wilde schijnen, dag en nacht
haar hitte, dominante macht
doen gelden als ze kon,
zij was het die het won

De zon komt ons weer heel nabij – Foto: ©Christien Mouw

Maar nu ik zo naar buiten kijk,
september tegemoet
zie ik een milde gouden glans
door ‘t raam in wonderbaar balans
neerdalen, licht en goed
weg, zomers’ overmoed!

De zon komt ons weer heel nabij
ze daalt verlegen neer
en zend haar stralen, stil en zacht
langs ‘t late gras, langs al wie wacht,
ze reikt ons nu de hand
langs gouden wolkenrand.

De zon raakt alles even aan
met vleugels transparant
haar stralen schijnen vederlicht
en trillend danst het zonnelicht;
september komt in zicht…

Tekst: ©Christien Mouw

Permanente koppeling naar dit artikel: https://www.de-veluwenaar.nl/2018/09/20/september-dromerig-en-stil/