Zwijgend winterbos

Het lijkt een droom

En dan ineens is het helemaal winters buiten als je wakker wordt. Je kijkt door het raam naar buiten, en aanschouwt met stille verwondering de witte wereld om je heen. Zo zuiver en zo rein, zo sereen en smetteloos wit. Het lijkt een droom te zijn. Of een bladzijde uit het sprookjesboek van de gebroeders Grimm.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Een witte wereld, zo zuiver en zo rein, zo sereen en smetteloos wit – Foto: ©Christien Mouw

Schouder aan schouder

Maar nee, mijn drie rakkers van honden helpen me al snel uit de droom, want zij ruiken de sneeuw en willen naar buiten! Luid blaffend en popelend van ongeduld staan ze schouder aan schouder voor de keukendeur te wachten. Als ik die open, stuiven en ze tegelijk het weitje in en dollen heerlijk door de verse sneeuw.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Mijn drie rakkers van honden helpen me al snel uit de droom – Foto: ©Christien Mouw

Volkomen stil

Het is zondagmorgen. Na een vluchtig ontbijt, neem ik Puck mee naar de schaapskooi toe om daar de schapen op te gaan halen. Ook de schaapjes staan al te wachten achter het hek, en mekkeren luid als ze ons zien aan komen. Ze willen mee! Er ligt een laagje sneeuw op de rieten kap van de schaapskooi. Wat een mooi plaatje! Buiten het gemekker van de schapen om, is het volkomen stil.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Er ligt een laagje sneeuw op de rieten kap van de schaapskooi – Foto: ©Christien Mouw

Paradijselijk mooi

De schapen volgen ons gewillig deze morgen. Weldra naderen we het bos. Het sneeuwt zachtjes. We passeren een lange rij sparrenbomen. Door de toppen van deze hoge sparren heen ruist een zacht briesje. Zodra we het besneeuwde houten hek naast het wildrooster gepasseerd zijn en achter ons gesloten hebben, voelt het bos bijna als heilige grond aan. Smetteloos wit is het laagje sneeuw op het bospad dat zich voor ons uitstrekt. En stil is het hier. Volkomen stil..! In de verste verte geen menselijk wezen te bekennen. Er is niets te horen dan alleen de serene stilte om ons heen. Paradijselijk mooi en devoot.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Zwijgende kerk

Daar breekt door de stilte ineens het gebeier van de kerkklokken heen, vanuit het dorp. ‘Mensen kom, mensen kom’, is de oproep van de luidende klokken. Ik luister, en meier verder in deze ‘witte kerk’ waarin wij ons bevinden. Er klingelt een schapenbelletje, ijl en hoog van toon, dat is het schaap dat vlak naast me staat, draagt. Ze kijkt me veelzeggend aan…. Als in een processie lopen de schapen het lange, wit besneeuwde bospad af. In deze zwijgende kerk, heerst eerbied en ontzag. De natuur om ons heen ademt respect uit. Voelbaar, hoorbaar, tastbaar. De stem in de stilte, hoor je hem niet…? Als je maar luistert, en er aandacht voor hebt…! Zet ook maar stilletjes je voetstappen in de sneeuw….En luister naar de geheimenissen die het winterse bos ook jou te vertellen heeft…

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Luisteren naar de geheimenissen van het winterse bos – Foto: ©Christien Mouw

Echo weerklinkt

Op de uiteinden van de groene sparrentakken ligt een dun laagje witte sneeuw. Vanaf een hoge boomtak timmert een Bonte Specht tegen de schors van een boomstam aan. Hoor die roffel eens..! Door het winterse sneeuwbos klinkt nu ineens ook het geluid van het voorjaar ons tegemoet. Hoe bijzonder toch..! Onstuitbaar, krachtig en ferm. Herhaaldelijk galmt de roffel door het stille zwijgende winterbos heen. Hij hamert er vrolijk op los. De echo ervan weerklinkt nog lang en ver na. We schrijden langzaam verder, en naderen de heide. De schapen passeren het vennetje dat verstild onder een grijze hemel ligt te spiegelen onder een dun laagje ijs.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Het vennetje dat verstild onder een grijze hemel ligt te spiegelen onder een dun laagje ijs – Foto: ©Christien Mouw

Intens stil

De lucht wordt grijzer en grijzer. De wind wakkert aan. Weldra dwarrelen er grote witte vlokken naar beneden, en wordt ook de heide met een wit laagje sneeuw bedekt. De schapen trekken een donker spoor door de witte sneeuw en volgen elkaar gedwee. Nadat het harder is gaan waaien, dwarrelen de vlokken al wilder om ons heen. Ze dansen driftig door de lucht, totdat ze met een diepe zucht zachtjes neerstrijken tussen de heide. Ik huiver even. Mijn jas is doorweekt, mijn das zwiept naar achteren bij iedere windvlaag. Maar het is hier zo mooi! Zo intens stil temidden van deze woeste sneeuwjacht.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Honderden schapenpootjes laten een breed spoor achter in de sneeuw – Foto: ©Christien Mouw

Een breed spoor

Wanneer we uiteindelijk weer door het stille bos naar de schaapskooi terug keren, besef ik dat het zwijgende winterbos mij ontzettend veel heeft verteld deze morgen. De honderden schapenpootjes laten een breed spoor na in de witte sneeuw, en vertellen dat wij hier geweest zijn, op deze wonderschone winterse zondagmorgen!

 

Permanente koppeling naar dit artikel: https://www.de-veluwenaar.nl/2016/02/20/zwijgend-winterbos-2/