Houtstapels, stuifzand en een heidebrand

We beleven een droge en warme aprilmaand, waarin tot nu toe maar weinig regen is gevallen. De landerijen liggen er kaal en verdroogd bij, bij iedere windvlaag stuift het zand metershoog op.
Het is dan ook niet zo verwonderlijk dat er op de Hoge Veluwe, op tweede Paasdag, een enorme brand uitbrak.
De harde wind wakkerde het vuur nog eens extra aan en deed de vlammen hoog oplaaien tegen de stammen van de oude, kreunende vliegdennen.    De boswachter van het betreffende gebied vertelde op de radio dat hij zag hoe een vliegden in lichter laaien stond , terwijl er vlak naast die boom een Leeuwerik,  alsof er niets aan de hand was,  aan het ‘bidden’ was die gewoon door bleef zingen !  De boswachter zei dat dit beeld hem beslist bij zou blijven en dat het een diepe indruk op hem had gemaakt.

SONY DSC

Tja, zo trekt ook de kudde Elspeter heideschaapjes tijdens de Paasdagen opgetogen vanaf de schaapskooi de heide op.   Maar voordat we daar zijn passeren we eerst de roggeakkers van Mouw aan de Schapendrift.   De schapen weten inmiddels dat ze daar een uurtje op mogen grazen en zich tegoed doen aan de verse rogge, voor we verder trekken naar de heide.   Op een drafje rennen ze de akker op,   om even later heel rustig de hele akker af te grazen.
Binnenkort zal het loonbedrijf de akker komen bemesten, waarna er maïs ingezaaid zal worden.
Dus schaapjes: geniet nog maar even van de rogge, nu het nog kan.

37_108

Ook de bospaden richting de heide, zijn kurk- en kurkdroog. Het zand stuift achter de kudde tot aan de toppen van de bomen op.   In het Elspeter bos heeft een grote houtkap plaatsgevonden.   De hoge stapels hout aan weerskanten van de bospaden getuigen ervan.   Aan de uiteinden van de lange boomstammen druipen verse harsdruppels naar buiten.   Het roodbruine dennenhout steekt prachtig af tegen het fris ontloken, prille lentegroen.   Menig kunstschilder zou bij het zien hiervan geïnspireerd raken en er een prachtig schilderij van maken.   Als er dan ook nog een kudde schapen die houtstapels passeert, draagt dat bij aan de vervolmaking van iets dat we met recht “een typisch Veluws tafereel” kunnen noemen!

Schilderij

Tijdens de warme lentedagen is alles, wat maar enigszins leven in zich droeg, uitgelopen.
De groene glanzende blaadjes aan de bramenstruik trekken de aandacht van de schapen. Menig knopje en blaadje wordt in het voorbijgaan gulzig verorberd.  Daarna is het tijd  om aan het blad van berk en vogelkers te knabbelen.

151_127

Nee, die schapen kan het helemaal niets schelen dat het zand achter hun rug hoog op stuift. Het kan zo ook niets schelen dat er een harde wind over de vlakte loeit.   Ze weten precies waar ze hun kostje moeten halen en struinen met hun lange poten driftig de hei over alsof hun leven ervan af hangt.

De lammeren laten we nog tot na de Pasen thuis in de schaapskooi. Het zal begin mei worden eer we ze het veld mee in nemen.   Soms lukt het zo’n dartel lam om tussen de grote schapen door te glippen en onopgemerkt met de kudde op stap te gaan.  Het is hilarisch om te zien hoe steeds hetzelfde lam erin slaagt stiekem mee te glippen.
En hoe dat ooilam er, keer op keer, het grootste plezier in heeft om aan de zijde van haar moeder mee te huppelen over de lange zandpaden en door het dor ogende heideveld. Zelfs rogge heeft ze leren eten; van mama natuurlijk, die doet ze werkelijk in alles na.
Maar dan uiteindelijk…ach kijk nou toch..!  Nu wordt ons schaapje, zomaar ineens, een beetje moe.  Het kleine lijfje roept om rust en het lam smacht naar een paar slokjes onvervalste moedermelk. Behoedzaam en uiterst waakzaam houdt het moederschaap de hele omgeving scherp in de gaten, terwijl ze haar lam bij zich laat drinken.

Drinkend ooilam

Nu moet mijn hond Puck heel goed op zijn hoede zijn.   Zowel het moederschaap als haar lam lopen ‘hondsbrutaal’ op Puck af.   Vervolgens begint het lam nieuwsgierig aan Puck te snuffelen.   Puck houdt zich wijselijk muisstil en laat het lam begaan.  Op de foto’s zie je hoe nieuwsgierig het lam op Puck afloopt. En je ziet ook nog een stukje van mijn groene kiel, met in een van de zakken mijn rode zakdoek. Een klein herderlijk tafereel, zomaar ergens op de grote stille heide.

86_95

Maar nu is het dan toch echt welletjes voor vandaag. Dus hoeden we de schapen weer richting de schaapskooi terug, daarbij opnieuw de houtstapels en de roggeakkers, waar ze nu nonchalant aan voorbij lopen, passerend.
Ze hebben geen haast meer en geen honger.   De zon is hoger aan de horizon gestegen en het voelt warm en droog aan.   Helemaal op hun gemak, keert de kudde, tevreden herkauwend, huiswaarts.  Hun buikjes rond gegeten aan al het jonge, frisse groen dat deze vroege lente in overvloed te bieden heeft.
Ons dartele lam loopt als laatste de schaapskooi binnen.   Vanavond gaat ze de ander lammetjes vast vertellen hoe leuk het was in het veld en ze in het oor fluisteren, ook gauw met hun mama’s mee op avontuur te gaan.

foto's:  Ger de Vries

foto’s: Ger de Vries

Permanente koppeling naar dit artikel: https://www.de-veluwenaar.nl/2014/04/25/houtstapels-stuifzand-en-een-heidebrand/