Voorjaarsvakantie

De zon deed haar uiterste best er een mooie dag van te maken.   De gouden bol steeg trillend boven de rode horizon uit en wierp haar lichtbundels over de kale winterse akkers heen.    De schapen werden er vrolijk van en de jaarlingen daagden de ooien uit door speels met hun kopjes tegen elkaar aan te stoten.

de jaarlingen daagden de ooien uit

de jaarlingen daagden de ooien uit

Het viel me op hoe graag de moederschapen alweer mee het veld in trekken, nu ze hun lammeren groot genoeg weten om even een paar uurtjes in de schaapskooi achter te laten.   Dat is de natuur.   Toen we de balen met winters kuilvoer passeerden zagen we, in het licht van de zon, de eerste prille grassprietjes verschijnen. De schapen deden er zich gelijk tegoed aan.

Toen we de balen met winters kuilvoer passeerden

Toen we de balen met winters kuilvoer passeerden

Ineens was het geen kudde luid blatende, voortdurend achterom kijkende, schapen meer, die  en door de hond moesten worden aangespoord, om door te lopen!   Zodra ze het veld in zicht kregen was het een kudde uitbundige schapen die haast niet meer bij te houden waren.

een kudde uitbundige schapen die haast niet meer bij te houden waren

een kudde uitbundige schapen die haast niet meer bij te houden waren

Langs het ‘bankje van Jan van Rhee’ trokken we de bospaden over, richting heide.   Jan van Rhee zaliger, was een oude vrijgezel, een authentieke Veluwenaar, die met zijn kip in een klein armoedig huisje voor de bosrand woonde. Hij droeg altijd een zwarte ribbroek en had een zwart petje met schuine klep op zijn hoofd.  Als je met de kudde schapen dat bankje passeerde, trof je hem daar dikwijls aan,  Hij maakte graag even een praatje met je. En ondanks dat hij niet zo goed kon praten kon hij heel rake uitspraken doen.  Hij zette menigeen aan tot denken.

het bankje van Jan van Rhee

het bankje van Jan van Rhee

Na een paar uurtjes heerlijk door de hei te hebben gestruind, passeerden we een bosperceeltje waar houtkap had plaatsgevonden.    De schapen merkten het gelijk op en keken verwonderd om zich heen.   Nieuwsgierig gingen ze er op af. Ze keken elkaar aan alsof ze zeggen wilden: ‘Waar is dat nou weer goed voor…?’

een bosperceeltje waar houtkap had plaatsgevonden

een bosperceeltje waar houtkap had plaatsgevonden

Het is boeiend om het gedrag van de kudde te observeren.  Onderweg zie je ze volop genieten terwijl ze over heuveltjes struinen, langs bermen lopen en door bospercelen trekken.  Daarbij overal van alles en nog wat weg knabbelend.   De twee stormen van dit jaar hebben hun spoor in het bos achter gelaten.   De schaapjes zijn er blij mee. Ze doen zich tegoed aan de knoppen en loten van omgewaaide vliegdennen.   Op die manier krijgen ze, al struinend, de nodige vitaminen naar binnen.   En dat is de bedoeling van het dagelijks hoeden van de kudde schapen buiten in het veld.

Ze doen zich tegoed aan de knoppen en loten van omgewaaide vliegdennen

Ze doen zich tegoed aan de knoppen en loten van omgewaaide vliegdennen

Op de terugweg stapten de schapen parmantig over het brede bospad. Ineens verscheen er, vanachter de heuvel, een paard met wagen.  Het Fjordje kwam driftig aan galopperen. De menner in het karretje keek verrast op toen hij de kudde schapen ineens voor zich op zag doemen.  We bleven er beiden rustig onder.  De menner riep me lachend toe: “Alles onder controle, Christien..?'”   “‘Jazeker, zoals het hoort”‘, riep ik vrolijk terug.   Moeiteloos passeerden schapen en paard elkaar, al leken ze het best spannend te vinden.

Moeiteloos passeerden schapen en paard elkaar

Moeiteloos passeerden schapen en paard elkaar

Inmiddels waren we bijna bij de kooi aangekomen.  Toen we het laatste stukje van de Schapendrift afliepen, kwam een vrolijk groepje druk kwetterende kinderen ons tegemoet rennen.   Ze hadden voorjaarsvakantie en hadden bedacht de schapen tegemoet te komen.   Met of zonder fietsje, de kinderen hadden het grootste plezier en vonden het helemaal prachtig.  Lachend en zwaaiend, fietsend en rennend, gingen ze met me mee tot aan de schaapskooi. Bij het zien van de lammetjes riepen ze enthousiast: “Mogen we een lammetje vasthouden, Christien?”   De handjes werden al in de lucht geheven.  Deze Elspeter jeugd, die opgroeit te midden van de natuur, hoef je niet uit te leggen hoe dat moet.   Dat voelen ze zelf heel goed aan.   Ik liet ze even begaan, ze genoten. Toen vond ik het welletjes.
We sloten de deur van de kooi en de hele kinderkaravaan ging weer huiswaarts. Kwetteren dat ze deden, je zou ze eens moeten horen.

Vakantie

Toen ze uit zicht verdwenen waren bleef er een vergeten fietsje achter.
Dat kleine blauwe kinderfietsje vertelde, heel stilletjes, het hele verhaal.

Dat kleine blauwe kinderfietsje

Dat kleine blauwe kinderfietsje

Permanente koppeling naar dit artikel: https://www.de-veluwenaar.nl/2014/02/28/voorjaarsvakantie/