Stilte na de storm

De dag begint volkomen grijs, zoals dat voor een dag in november niet uitzonderlijk is.   Rustig verlaten de schapen de schaapskooi.   De stilte die buiten heerst vindt z’n weerslag op de schaapskudde.  Dromerig kijken ze voor zich uit. Ze hebben geen haast vanmorgen maar lijken zich te vereenzelvigen met de hun omringende natuur.
Ik geniet van de stilte en de nevel die het vandaag voor het zeggen hebben.    Het is de stille kracht die het op deze novemberdag wint!

De schapen gaan op pad

Rustig verlaten de schapen de schaapskooi

Wat een verschil met de week ervoor.   De storm die toen over ons land raasde hield urenlang alles en iedereen in haar verwoestende greep.   Niets ontziend verslond hij al datgene waar hij vat op kon krijgen, of dat nu bomen, huizen, auto’s of daken betrof.   Nee, Wodan besloot niet eerder te rusten, voordat hij zijn slag had geslagen!
Om daarna ons land weer te verlaten.  Met bulderend geraas kwam hij van over de heideheuvels aanstormen en gierend van pret verdween Wodan weer uit beeld.  Een spoor aan vernielingen achterlatend.

Stormgif1

Een spoor aan vernielingen achterlatend

Maar nu is het buiten stil, volkomen stil.   De zachte nevels werken als zalf op de wonden die Wodan geslagen heeft in menig boom.  De littekens tekenen zich minder scherp, minder zichtbaar,  af in de hun omhullende mist.
Terwijl de schapen langs de bospaden trekken knabbelen ze aan de tientallen douglastakken waarmee het bos, na de storm, bezaaid ligt.    Ze zijn er dol op.

DrachtigeBlik

De berustende blik in hun ogen

.
Het valt me op hoeveel blad er nog aan de bomen zit. De goudgele berkenblaadjes en het rode beukenblad toveren het bos om tot een sprookje.  Aan de trage gang van de schapen valt af te lezen dat ze drachtig zijn.    Dat zich in de moederlijven lammeren aan het ontwikkelen zijn heeft grote invloed op het gedrag van de dieren. De berustende blik in hun ogen, de gestage tred waarin ze lopen, de eigengereidheid die ze uitstralen,  het zijn allemaal tekenen dat de dieren drachtig zijn.
De mystieke hoedanigheid waarin de kudde zich momenteel begeeft, sluit feilloos aan bij het mystieke herfstbos dat door wazige nevelsluiers wordt omhult.

Ondertussen is de maïs er bijna overal af. In de stilte van dit jaargetijde was het monotone geluid van de maiskneuser, continue hoorbaar.
Bij dag en bij nacht klonk het zware, ronkende, geluid, dat voor iedereen in ons dorp zo herkenbaar is.      De jongens draaiden op volle toeren, voor hun is met de herfst immers het topseizoen aangebroken.   De tijd waarin de oogst wordt binnengehaald.

 

Maisoogst

een indrukwekkend gezicht

Het is altijd opnieuw weer een indrukwekkend gezicht, om de zongerijpte maïs gekneusd te zien worden op het land. Te zien hoe het wordt afgevoerd met de af- en aanrijdende karren.  Het kostbare ‘goud’ dat straks, in wintertijd,  de ruiven in de stallen zal vullen en al het vee zal voeden.   De maïs die reeds vroeg in het voorjaar werd gezaaid.   Door zon en hitte gerijpt.  Storm, regen en onweersbuien heeft het doorstaan.  Het lijkt niet kapot te krijgen.   Dit sterke subtropische gewas, met z’n lange pluimen en z’n rijpe kolven, is een topproduct.   Prachtig om de wind als een lied door de stengels te horen ruisen en de zon te zien spelen door de toppen van de wuivende pluimen, die door de wind worden bewogen als de golven van de zee.

MaisoogstB

Je kon er bijna op wachten, zo snel als dat ging

Ook op het land voor de bosrand is de maïs er nu af.   Je kon er bijna op wachten, zo snel als dat ging!
Geen kruiwagen of schop hoeft er meer aan te pas te komen.  De machines, die door handige jongens bestuurd worden, doen het werk.  Vanaf de Schapendrift is de, met herfstkleuren getooide, bosrand ineens weer zichtbaar. Boven het land scheren nu grote groepen duiven en andere vogels.  Ze pikken de maïskorrels die zijn blijven liggen op.   Ook de schapen struinen eerst het akkerland af – naarstig op zoek naar de rijpe maïskolven – voordat ze verder het veld in trekken.

Schapen1533

Ook de schapen struinen eerst het akkerland af

Het veld waarboven de hele dag de witte nevels blijven hangen.    Het veld waar, in dit jaargetijde, de sfeer zo heel bijzonder, zo sereen kan zijn.  De schaapjes dwalen graag een paar uur rond door dit verstilde veld en eten gretig van de heidestruiken die ze, juist nu ze volkomen uitgebloeid zijn, bijzonder waarderen.  De dankbare blik waarmee de schapen je aankijken, zeggen de herder meer dan duizend woorden zouden kunnen zeggen..!

De dankbare blik waarmee de schapen je aankijken

De dankbare blik waarmee de schapen je aankijken

Ook op de weg door het bos weer naar de schaapskooi terug, bleek de nevel nog niet geweken.  Maar dat vonden de schaapjes, de herder en de hond, helemaal niet erg.   Wij hadden ons geen mooiere dag kunnen voorstellen, dan een dag als deze.

bleek de nevel nog niet geweken

bleek de nevel nog niet geweken

Permanente koppeling naar dit artikel: https://www.de-veluwenaar.nl/2013/11/18/stilte-na-de-storm/