Droogte, vergezeld gaand’ van een verzengende hitte

Bloedheet was het vandaag in het veld!  Het was zo’n echte zomerdag waarvan wel gezegd wordt dat het zo heet is dat de mussen dood van het dak vallen.Zoeken langs de weg

In alle vroegte vertrok ik vanmorgen met de kudde schapen vanuit kraal ‘t Frusselt in Vierhouten het gortdroge veld in. De schapen lieten het verschroeide gras links liggen en stapten stevig door.   Ook de kruiden en het gras dat normaal volop te vinden is in de bermen van de fietspaden boden nu een trieste aanblik.
De schapen liepen steeds vooruit, op zoek naar voedsel dat slechts sporadisch te vinden was.
We beleven momenteel tropische temperaturen en het KNMI ons waarschuwt voor een op handen zijnde hittegolf.

Is er nog iets te eten?

Nu op de schrale Veluwse zandgronden al het groen lijkt te verdorren, wordt het er niet eenvoudiger op de schapen weer tevreden herkauwend in de kraal terug te krijgen.     Onrustig zijn ze op zoek naar vers groen gras.   Het is toch voornamelijk wat opslag van jonge berk en vlier wat overblijft in het veld.  Ook de vogelkers, de prunus, is volop aanwezig. Maar daar mogen de schapen beslist niet teveel van eten; daar zit linolzuur in en dat kan bij een schaap vergiftiging veroorzaken.

Niet te veel vogelkers eten

Ondanks de verzengende hitte, die trillend boven het veld hing, was het druk op de fietspaden. Ik ontmoette allerlei mensen, waaronder een wel heel bijzondere fietser. Hij had de halve wereld per fiets doorkruisd, tot Australië toe, vertelde hij me opgetogen.  ‘Fantastisch..’ riep hij opgewonden, ‘fascinerend om ineens tussen een kudde schapen terecht te komen..!’    We voerden een boeiend gesprek.

Eenzame fietser

Ons bestuurslid Ron de Bruijn kwam met zijn hond de kudde tegemoet wandelen en liep een eind met ons op.
Zijn hond bleek talent te hebben. Hij begon zonder enige schroom de schapen bij elkaar te drijven had daar veel plezier in. Het enthousiasme van zijn baas zal daar beslist een rol in hebben gespeeld en zijn overgeslagen op zijn hond.    Dat kan niet anders.

Ron de Bruijn

Het werd met het uur heter in het veld.       Zand en het stof woeien hoog op en draaiden mee met de wind en verduisterden het transparante zonlicht.         De schapen blaatten meewarig waarmee ze aangaven dat ze naar voedsel zochten.    Ze lieten meer achter dan dat ze naar binnen zouden krijgen vandaag !

Keutels op uw weg

Een fikse bui was broodnodig. Niet alleen het gras vergeelde en verschroeide onder de brandende zon, ook de jonge berkenboompjes tooiden zich reeds in herfstkleuren.    Alles kwam water te kort.    De hele natuur snakte naar regen.

Terwijl de gele berkenblaadjes naar beneden dwarrelden, bespeurde ik plotseling een paars bloeiende heidestruik. Kijk aan; de hei begint dus te bloeien. Prachtig.    Dan zullen we binnenkort zeker de honingbijen zien verschijnen.  Een hommel streek zoemend neer op een roze distel, die langs het fietspad groeide.

Heide en hommel

We passeerden enkele huizen langs de rand van de heide.  Juist daar bleek nog iets gras voor de schapen te grazen te zijn.    Een verstild Mariabeeld in een hoekje van een tuin gaf aan deze zondag toch nog een zondags cachet.

Een verstild Mariabeeld

De lucht boven de heide kon je zien trillen. Dat betekent dat we nog meer hitte kunnen verwachten. Ik zag dat mijn hondje Puck erge dorst kreeg dus besloot ik bij die huizen naar water op zoek te gaan. Klaarblijkelijk waren in Vierhouten de meeste mensen naar de kerk en niet thuis.  Oeps….ineens schoot me daarbij te binnen wat een predikant eens over Vierhouten had gezegd: ‘Vierhouten, schoon gelegen maar geestelijk dood.   Mmm…ik zet hierbij mijn vraagtekens !

Ik liep achterom bij een huis en ontdekte daar een hondenbak vol schoon vers water. Fantastisch..! ‘Kom maar Pucky, hier is drinken voor je.’   Zo, dat was tenminste al een hele zorg minder.   Toen er echter binnen in het huis luid een hond begon te blaffen keek onze Puck toch wel even heel bedenkelijk.  Spannend vond hij het zeker.   Maar vooral toch heel erg lekker.HondDrinkt

Na bijna vier uur grazen in de brandende zon, wilden de schapen duidelijk terug naar de kraal om daar in de schaduw van de bomen te rusten.    Regelrecht liepen ze op achteren aan, waar de waterbakken stonden.
Daar verdrongen de schapen elkaar om als eerste bij het water te kunnen. Al snel klonk hun langgerekte, slurpende geluid me als muziek in de oren.

Water!!!

Nadat ze hun dorst gelest hadden keken de schapen me aan met een blik van: ‘Zo, zie ons hier maar eens vandaan te krijgen. Mooi niet’.  Vervolgens schaarden ze zich om enkele loofrijke eikenbomen heen en vleiden zich neer op het schaduwrijke gras.

In de schauw van de eiken

Voldaan ging ik met Puck op huis aan. Wat had ik op deze zomerse zondagmorgen veel beleefd in het veld.
Ik kon me dan ook volkomen aansluiten bij een spontane uitspraak van een passerende vakantieganger:
‘Tjonge, wat een mooi beroep heb jij, herderinnetje…!’

Permanente koppeling naar dit artikel: https://www.de-veluwenaar.nl/2013/07/24/droogte-vergezeld-gaand-van-een-verzengende-hitte/