Nevel in het veld

Nevelig was het in het veld vanmorgen. De lucht was volkomen grijs en af en toe viel er een spatje regen uit. Stil was het ook, heel stil. De serene rust die er van uit ging, had iets mystieks. Het leek of de dag niet ontwaken wilde en stil bleef liggen dromen onder de grijze wolken deken. Nevels omsluierden de bossen en hulden de bosrand in een blauwe waas. Onder aan de lichte berkentwijgjes bengelden duizenden regendruppels die voortdurend aanzwollen, tot ze naar beneden vielen en op de aarde uiteen spatten. Rijen druppeltjes bevochtigden de aarde totdat er plasjes rond de bomen ontstonden waaruit de dorstige schapen zich laafden.

Schapen in hoog gras
Als komend uit het niets, verscheen er ineens een fietser voor ons. Tegen de grijze achtergrond staken de rode jas en de zwarte baret die de man droeg, behoorlijk sterk af. Gericht fietste hij mijn kant uit, dus liep ik hem een stukje tegemoet door het ruige stoppelige heideterrein waarin we ons bevonden. ‘Doe je dit werk al lang..?’ hief hij het gesprek aan. ‘Wel mooi hè, zo buiten..!’ Aan alles was te merken dat deze vrolijke vroege fietser de omgeving niet kende, en min of meer verrast werd door de rustig grazende kudde schaapjes die ineens vanuit de nevels voor hem opdoemden. We maakten een praatje, terwijl hij daarbij enthousiast de schapen fotografeerde. Met een joviale armzwaai en brede glimlach om de mond, riep hij mij nog een mooie dag toe, waarna hij weldra weer uit het zicht verdween. Zo hij was gekomen, zo was hij ook weer gegaan. Duidelijk in zijn nopjes een ontdekking gedaan te hebben. Een kudde schapen, dwalend over de heide en drinkend uit een ven, ontmoet op zijn fietstocht.

Schapen bij het ven

klik om te vergroten

Intussen schaarden ook de andere schapen zich kalm om de drassige oever van het vennetje, om zich vervolgens aan het koele frisse water te laven. Houtduiven koerden in de sparrenbomen. Wat vredig klonk dat. De andere vogels leken nu ook te ontwaken en het koeren van de duiven leek ze aan te zetten om ook te gaan zingen, waardoor er spoedig een meerstemmig koor opklonk boven de heide. Het was een lieve lust om naar te luisteren. Heerlijk om je als mensenkind te kunnen verliezen in het veld en haar grijze nevels en alleen maar te luisteren, te kijken en te hoeden. In volkomen harmonie dwaalden de schaapjes door het verstilde landschap waarin geen wanklank werd gehoord. Het veld hulde zich in nevels, alsof het zich daar aan laafde. In serene stilte.
Zou deze snelle fietser, gehuld in zijn felrode jas, dat deze morgen ook zo ervaren hebben?
Vast wel…!

Permanente koppeling naar dit artikel: https://www.de-veluwenaar.nl/2013/03/20/nevel-in-het-veld/