Vrijheid

Tulpen

Als ik vanmorgen vroeg wakker word, zie ik de rode voorjaarstulpjes nieuwsgierig door het keukenraampje naar buiten kijken. Geen wonder; wat ze daar aanschouwen gaat hun grootste fantasie te boven. Met rode konen gluren ze door het raam, dat op een kiertje open staat, naar buiten. Het venijnig stroompje ijskoude lucht, dat daardoor naar binnen waait, is net voldoende om de tere voorjaarsbloemen op hun tengere steeltjes te doen rillen en beven.
…..


Onder een grijze sneeuwlucht liggen de witte landerijen te dagdromen over betere tijden, terwijl aan het heftige zwiepen van de boomtakken valt af te lezen, dat er vandaag nog veel wind staat ook. Ik besef dat het een ijskoude dag zal worden in het veld. Ik besluit dus me goed warm aan te kleden. Grinnikend bedenk ik dat het wel echt ‘schapen-weer’ is, jazeker, dat dan weer wel. Heideschapen houden van kou en wind, en van schoon, droog weer. Dat beseffend heb ik er nu al lol in de hei zo weer op te trekken. Maar eerst zal ik voor vertrek een stevige boterham met een flinke laag roomboter en honing nuttigen, met daarbij een beker sterke, zwarte koffie. Dat zal me beslist de nodige energie geven.

Hek in de sneeuw

De schapen staan al te blaten achter het hek bij de schaapskooi als ik met Puck aan kom lopen. Ze willen mee. Ze hebben blijkbaar zo’n haast om bij de hei te komen, dat het me moeite kost hun tempo iets te temperen. Eerst moeten ze de drukke Nachtegaalweg veilig oversteken. Als dat gebeurd is, en we de Schapendrift oplopen, laat ik ze even ongeremd van hun vrijheid genieten.

Hier kan er niets meer met ze gebeuren, hier is het gevaar geweken, hier staat het sein voor de schapen op groen. We struinen het bospad af en bereiken de heide. De snijdende noordooster zwiept de kale takken krakend en kreunend tegen elkaar. De ijzige, harde wind snijdt me de adem af. Brrrr… ik zet de kraag van mijn jas zover mogelijk omhoog en duik mijn gezicht diep weg in mijn dikke wollen das. Het lukt me maar nauwelijks om de kudde enthousiaste schapen bij te houden. De koppen omhoog geheven, de halzen vooruit gestrekt in de wind, struinen onze wollige viervoeters ongegeneerd de hoge heideheuvels over, terwijl mijn oren bijkans aan mijn hoofd bevriezen. De Siberisch aandoende vlakte grijnst me uitdagend aan maar lokt mij tevens door het uitnodigend gevoel van vrijheid, dat ze mij bezorgt. Een gevoel van vrijheid dat zich haast niet laat omschrijven maar dat me overkomt. De vrijheid die er gewoon is. Opgenomen als je wordt en deel uitmakend van deze woeste en ruige wereld, ervaar ik deze vrijheid als sterk en krachtig, zodra ik dit winterse veld betreed. Het maakt me tot een gelukkig mensenkind.

Schapen in een laagje sneeuw

De krokusjes en tulpen ten spijt, en ook de mieren en bijen, die allen reeds de lente in hun bol hadden, bezorgt dit vleugje nawinters weer mij en de kudde een hoop plezier deze morgen. Opnieuw struinen de schapen ongeduldig op een ven af dat nu echter weer geheel dichtgevroren blijkt te zijn. Zelfs onze vrolijke Puck, kijkt me vragend aan, want hij heeft dorst! Het is prachtig om te zien hoe deze schapen op natuurlijke wijze in het geheel van het winters gekleurde landschap passen. Hun dikke wollen vachten vormen een schutkleur wanneer ze door het hoge blonde buntgras struinen. Die beige vachten zien er best uit; de schapen zijn dan ook in prima conditie.

klik om te vergroten

klik om te vergroten

Ik wrijf met mijn handschoenen even over mijn oren heen, die nu werkelijk lijken te bevriezen. De ijzige wind, die hier boven op de heuvels angstaanjagend om ons heen giert en brult, lijkt de oren van mijn hoofd af te willen snijden. “Waarom heb ik dan ook geen muts opgezet, vanmorgen” vraag ik me af. Als ook mijn tenen lijken te gaan bevriezen en ik mijn handen praktisch niet meer kan gebruiken, lijkt het me tijd worden de bewoonde wereld achter de wildroosters weer eens op te gaan zoeken. Kom op schaapjes, roep ik. De echo van mijn roep verdwijnt achter de heuvels. In haar klank neemt ze de vrijheid mee. Met de wind in de rug gaan we richting schaapskooi. Ik ga, eenmaal thuis aangekomen, binnen de kortste tijd eerst even een borreltje achterover slaan, om te ontdooien….!

Permanente koppeling naar dit artikel: https://www.de-veluwenaar.nl/2013/03/14/vrijheid/