Het rode busje

Het was koud, gistermorgen op de heide! Een gure noordooster wind loeide venijnig over de vlakte, en joeg de zwangere wolken meedogenloos langs het firmament. Ontdaan braken de wolken open. Ontelbare sneeuwvlokken stoven dansend om ons heen. Weldra spreidde de sneeuw een witte deken uit over de groene sparrenbomen en over de ruggen van de argeloze schapen, die nu grauw tegen de sneeuw afstaken. De koppen diep naar beneden gebogen, de pootjes ver voor zich uitstrekkend, struinde de kudde de heide over. Het leek alsof de schapen meenden het van de sneeuwstorm te kunnen winnen.

In een oogverblindende razernij joegen de sneeuwvlokken aan ons voorbij.  De Noordooster lachte in zijn vuistje.     Hij had zijn zin, en besloot er nog een schepje bovenop te doen. De okergele wolken veranderden van kleur en zagen er binnen de kortste keren angstaanjagend zwart uit. Uit deze blauwzwarte wolkenkoppen stortte een felle hagelbui naar beneden, die ons onbarmhartig in het gezicht sloeg. De wind huilde en de schapen blaatten meewarig. Er was niets om bij te schuilen. Het veld strekte zich als een steppe voor ons uit, waarbij de horizon leek te verzwelgen in een eindeloos wit. Februari toonde zich van haar ware kant en koning Winter zwaaide zijn scepter en heerste met ijzige hand, niets en niemand ontziend.  Zelfs het goudgele pijpestrootje liet haar sierlijke stengels hangen en zag er schapen in een hagelbuibetoverend uit, in haar witte verschijning. Hoe fascinerend mooi oogde dit uitgestrekte en heuvelige landschap .

Nu de lucht even een adempauze gegund werd, en er zelfs een schalkse zonnestraal langs de heideheuvels streek, stegen er witte dampen naar omhoog, waarin zich een regenboog aan kleuren manifesteerde. Ik sloeg dit natuurfenomeen met verbazing gaande, en verwonderde mij over dit adembenemende schouwspel.

Schapen bi tegenlichtDe schapen trokken verder en wilden terug naar de veilige schaapskooi en hun lammeren. Er was geen sterveling te zien in het veld. Een roofvogel scheerde vlak boven de bosrand uit en krijste de hemel uiteen. Al snel lieten we de verlaten heidevelden achter ons en naderden we de bewoonde mensenwereld. Vanuit de verte zag ik in de berm van de Schapendrift een rood busje staan. De kleur viel op, maar ook was ik benieuwd wie er wel bij dit weertype op pad zou zijn gegaan. Naderbij gekomen zag ik, voorin het busje, twee mensen zitten. Het waren een man en een vrouw. Ze hadden een koffiekan en bekers in hun handen. Bij het zien van de kudde schapen staken ze allebei spontaan hun duim omhoog en keken ze mij stralend aan. Ze stapten uit en spraken mij aan. Snel gebood ik mijn hond Puck de ongeduldige kudde schapen tegen te houden. De verbouwereerde schapen ten spijt, lukte dat Puck uitstekend. Nu kon ik een praatje maken met deze twee mensen. Zij vertelden mij dat ze uit Aalsmeer kwamen. Ze waren naar Elspeet toe gekomen om de rust op te zoeken en hoopten de kudde schapen aan te treffen. Ze hadden het moeilijk en ze hadden verdriet. Dat deed hun besluiten de stilte en de rust van de natuur op te zoeken. Ze waren voornemens een mooie grote winterwandeling over de heidevelden van Elspeet en Vierhouten te gaan maken. Wat was ik verheugd deze lieve mensen blij te kunnen maken door de ontmoeting met de kudde schapen, het maken van een praatje en het bieden van een luisterend oor.

Het rode busje

Het rode busje kreeg voor mij een bijzonder verhaal. De gure Noordooster wind, de sneeuwjacht en de striemende hagelbui, hadden alle bijgedragen aan de warme ontmoeting met deze twee ontredderde mensen, die bij elkaar scholen in hun verdriet en troost zochten in de natuur. Ik nodigde hen uit, bij terugkomst een kijkje in onze veilige schaapskooi te komen nemen. Ik vertelde hun over de vele vrolijke lammetjes die erin rond huppelden. Een schaapskudde is meer, dan een kudde alleen. Zo onbeschrijfelijk veel meer. Omdat er een diepere betekenis in schuilt. Een schaapskudde is van blijvende en van onschatbare waarde !

Permanente koppeling naar dit artikel: https://www.de-veluwenaar.nl/2013/02/12/het-rode-busje/