Roodvleugelspreeuw Gijs – Deel 2

Meelwormen, kilo’s levende  meelwormen voor Gijs…

Gijs verbleef veel, zo ontdekten wij later, in en op het torentje van de katholieke basisschool die vanaf ons terras goed zichtbaar is. Hij zat daar soms prachtig te fluiten en als we de deur `s morgens naar het terras open deden of we kwamen weer thuis dan kwam hij er prompt al fluitend aanvliegen want hij wist wel dat er dan telkens  wat lekkers te halen viel. Meelwormen, kilo’s levende  meelwormen hebben we bij de eerder genoemde vogeltjesmarkt weggehaald. Jacqueline had ondertussen gezien dat Gijs vaak de rozijntjes tussen het voer uitpikte . Ook die werden groots  door ons ingeslagen.

Meelwormen voor Gijs keurig in het bakje – Foto: ©Johan Jansen

Steeds dichterbij

Naarmate de tijd verstreek kregen we, en dan vooral Jacqueline een band met Gijs, hij durfde steeds dichterbij te komen. Heel rustig aan durfde hij ons steeds dichter te naderen. We gooiden het eten steeds dichter bij ons neer. Met  z`n bekje vol eten vloog hij altijd dezelfde route volgend weer naar zijn plekje op het torentje van die school. Prachtig vonden we het. `s Morgens vroeg  als ik de honden ging uitlaten, en dan heb ik het over de lente/zomer zag Gijs me al en vloog al fluitend een stukje met me mee over het wandelpad dat we dan liepen.

Meelwormen en rozijntjes op het menu – Foto: ©Johan Jansen

Geduldig

Het vertrouwen van Gijs in Jacqueline groeide, zittend op de schutting zag hij dat de pot met meelwormen en rozijntjes onder de stoel stond, en als je die pakte dan kwam Gijs al op de tafel zitten.

De etenswaar werd voor `m neergelegd, at er wat van en pikte z`n snavel vol en vloog dan weer dezelfde route volgend  naar het torentje.

Door de verrekijker zagen we dan dat hij het daar neerlegde, dan floot hij nog even, misschien wel uit dankbaarheid. Steeds vaker legde Jacqueline haar hand op de tafel of op de armleuning van de houten bank,  zodat Gijs daar aan kon wennen.  Zo af en toe legde ze een paar rozijntjes in haar hand. Het was een geduldig werkje.

Je kon zien dat er een paar nagels aan zijn tenen ontbraken – Foto: ©Johan Jansen

Een ‘tic’

Wat ons opviel aan Gijs toen hij steeds dichterbij kwam was dat er een paar nagels aan zijn tenen ontbraken en dat hij vaak hetzelfde pootje steeds introk. Het leek niet dat hij er pijn aan had maar dat het meer een “tic” van hem was.
De weken verstreken en het geduld werd beloond want op een dag was het zover dat Gijs de rozijntjes uit de hand van Jacqueline had gegeten. Ze was er vol van. Nu moesten we nog zien dat we zo`n moment op film of met foto`s vast konden leggen.

Jacqueline heeft het vertrouwen van Gijs gewonnen, ze is blij als een kind – Foto: ©Johan Jansen

Gijs speelde een steeds belangrijkere rol in ons leven

De herfst kwam er aan en de winter volgde dan ook als snel. Hoe moest dat met Gijs, kon hij de koude periode trotseren? Een zachte winter zou hij wel aankunnen maar als het nu eens echt koud zou worden wat dan? Het beestje moest toch te eten krijgen. Daar kwam nog bij dat we `s winter gewend waren een paar weken naar de zon op vakantie te gaan. Tja, moesten we dat wel door laten gaan? We konden Gijs die weken toch niet in de steek laten?  En we waren bang dat als we wel zouden gaan de vogel letterlijk gevlogen zou zijn bij thuiskomst. Om van nog ergere gevolgen nog maar niet te spreken.

Een briefje voor de oppas!

Een schema

We besloten de gok toch maar te wagen en planden onze reis naar het ons zo geliefde Gran  Canaria.
Onze  niet meer thuiswonende kinderen werden ingeschakeld om bij tijd en wijle onze Gijs te voeren.

Een heel schema werd gemaakt, zelfs personeel werd ingeschakeld, het kon toch zo niet mis gaan zou je zeggen?

Tijdens onze vakantie werden we via app op de hoogte gehouden en alles ging goed, ook met Gijs gelukkig.

Gijs op de tuinbank in de sneeuw achter ons huis – Foto: ©Johan Jansen

Mooi weerzien

Na terugkomst `s nachts en een kort nachtje slapen was het uitkijken naar Gijs het eerste wat  we die ochtend deden. Toen hij onze hoofden vanaf het torentje weer zag kwam hij al fluitend aanvliegen en streek neer op de tuintafel en toen hopsakee gelijk op de hand van Jacqueline die al gevuld was met rozijntjes. Het was een mooi weerzien, een  geweldig moment was het.

Gijs eet de rozijntjes met gemak uit de hand – Foto: ©Johan Jansen

Het voorjaar naderde, de zomer kwam en Gijs hoorde er helemaal bij. Maar bleef soms ook wel eens even wat langer weg. Waar hij dan uithing weten we niet.

Lees ook: Roodvleugelspreeuw Gijs – Deel 3 – Slot

______________________________________________________________________________________________________________________

Bekijk het filmpje:

Permanente koppeling naar dit artikel: http://www.de-veluwenaar.nl/2018/02/28/roodvleugelspreeuw-gijs-deel-2/