Wolken, wind en regen…

Slibberige bospaden en zandwegen

Aardedonker was het nog buiten, toen we vanmorgen in alle vroegte ons een weg probeerden te banen over slibberige bospaden en langs glibberige zandwegen die over de heideheuvels voeren, om de kraal te bereiken, waarin de kudde schapen momenteel nog bivakkeert. (Zie foto’s onder en rechts)

Behoedzaam lanceer ik de auto om de diepe geulen en de langgerekte waterplassen heen.

Het oergevoel

Grove kluiten omver gewoelde aarde geven aan dat de wilde zwijnen er behoorlijk hebben huisgehouden de afgelopen nacht. De nog verse uitwerpselen van de edelherten doen vermoeden dat er rondom de kraal nog wel wat te halen valt voor het grofwild dat het nu in november toch lastiger begint te krijgen om hun dagelijkse kostje bij elkaar te schrapen.
Het oergevoel dat dit oproept, doet me de kou en de duisternis snel vergeten. Geweldig toch, deel te mogen uitmaken van dit ‘woest en onherbergzaam oord’, daar waar het Veluws bloed je nog door de aderen stroomt.

Morgenstemming op de Elspeetse Heide – Foto: ©Christien Mouw

Donkere wolkenmassa’s

De woeste wind giert over de vlakte en huilt om de stammen van de kreunende vliegdennen heen. Donkere wolkenmassa’s komen aandrijven vanuit het noorden, en voorspellen niet veel goeds. Ik huiver toch wel even en trek de kraag van mijn jas hoog op. Dan klettert er een hagelbui naar beneden. Brrrr..! De schaapjes staan ons al op te wachten, en kijken naar ons uit. Mijn drie honden zijn er helemaal klaar voor, en willen aan het werk. Vol ongeduld lopen ze heen en weer voor het netwerk langs, totdat ik een uitgang heb gemaakt in het raster waar de schapen door heen kunnen lopen om de hei te bereiken.

De schapen staan al te wachten in de kraal – Foto: ©Christien Mouw

Smullen 

Pake Joss leert zijn kleindochter Famke hoe ze de schapen de kraal uit moet drijven. Maar Famke ziet iets wat ze veel interessanter vindt op dat moment. Een schaap blijft achter en smult uit een mineralenemmer. Oeps…dat lust ik vast ook, denkt de kleine Famke. Zodra het schaap z’n hielen gelicht heeft, snoept zij van de lekkernij in de emmer. Als ik haar roep, laat ze mij voor wat het is, en gaat ze net zo eigenzinnig als haar pake Joss, volkomen haar eigen gang. Vervolgens kijkt Famke van pake Joss de kunst af hoe je de schapen hoeden moet. Zolang Famke maar luister naar pake, gaat alles goed. Maar oh wee als Famke doet wat niet naar de zin is van haar strenge leermeester. Dan gromt pake haar af, ranselt haar door elkaar, en druipt Famke beteuterd af.

Famke snoept van de lekkernij in de emmer – Foto’s: ©Christien Mouw

Wie niet horen wil, moet maar voelen – Foto’s: ©Christien Mouw

Onbewogen

Plotseling wakkert de wind nog verder aan. De gure noordwester voert inktzwarte wolken voor zich uit. Vlak daarna breken die wolken open, en barst de bui los. Felle regenstriemen kletteren meedogenloos neer op de ruggen van de schapen, die zich daar echter totaal niet aan lijken te storen. Schier onbewogen grazen ze onverstoorbaar verder.

Er vormen zich inktzwarte wolken achter de schapen – Foto: ©Christien Mouw

Onverschrokken

Ook mijn drie kameraadjes lijkt het niet te deren. Onverschrokken hoeden ze de kudde schapen door het moerassige veld. Famke blijft daarin niet achter. Natuurlijk niet! Zij is immers geschapen om te hoeden. Net als pake Joss!
Zie foto’s onder

Inspiratie

November, maand van schrijvers en dichters en schilders bij uitstek! Wanneer Wodan van zich laat horen, en de wind om het huis buldert, wanneer de regen onophoudelijk neerklettert op heel het aardse bestaan, ja, dan wakkert ook de inspiratie aan. Maar met mijn kleine Famke-bebe meiske om me heen, kan ik dit alles nu wel even vergeten. Zij houdt mij dag en nacht bezig momenteel, en is nog onzindelijk bovendien. ‘Kleine kakmadame en pissebed’, zeg ik dan tegen haar, waarbij ze me schalks aankijkt, alsof ze er plezier in heeft. Haar schampere blik zegt me genoeg. Ze weet het wel, deze kleine bandiet, maar vertikt het gewoon.

Dit is Famke, haar schampere blik zegt me genoeg – Foto: ©Christien Mouw

Liefde en aandacht

Nou ja, nu mag en kan dit alles nog. ‘Je bent ook nog maar een ‘little puppy-doggy’, fluister ik haar zachtjes in het oor. Dan til ik haar op, druk haar stevig tegen me aan, en knuffel m’n lieve kleine bebe-girl. Liefde is wat ze het meest van al nodig heeft. Liefde en aandacht. Want liefde en aandacht vormen immers de basisbegrippen naar een gezonde en evenwichtige volwassenheid. Dat telt voor zowel mens als dier…!

Permanente koppeling naar dit artikel: http://www.de-veluwenaar.nl/2017/11/24/wolken-wind-en-regen/