«

»

Bericht afdrukken

Dromerig en stil

Zolang er nachtvorst is, groeit er weinig buiten en laat het gras op zich wachten…

‘April doet wat hij wil’, luid het gezegde. Ja, en dat is maar al te waar! Hoe koud kunnen de nachten nog zijn, en ook de dagen waarop veel regen en wind ons tijdens het hoeden van de kudde schapen vergezellen zijn talrijk te noemen. Schaapherder Cos Mouw kon het weten en zei altijd al: ‘zolang er nachtvorst is, groeit er weinig buiten en laat het gras op zich wachten’. Dat klopt maar al te zeer, want er valt nog weinig te halen voor de schapen in het veld. We houden de schapen dan ook ’s nachts nog maar een poosje binnen in de warme schaapskooi, waar de ruiven bij terugkeer rijkelijk gevuld zijn met kuilvoer, mais en brokjes.

Beschenen door de ochtendzon trekken de schapen naar de hei – Foto: ©Christien Mouw

Grote verschillen

Wanneer we om 9 uur in de ochtend de schaapskooi verlaten, hebben we de winterjas er vaak nog bij aan, maar het kan gebeuren dat we tegen twaalf uur in de middag de winterjas voor een t-shirt zouden willen verruilen, als de zon, die al zoveel kracht heeft, door de sluiers heen weet te breken. De verschillen kunnen groot zijn in april.

De veldleeuwerik in de Veluwse heide - Foto: ©Louis Fraanje

De veldleeuwerik op de Veluwse heide – Foto: ©Louis Fraanje

Serene rust

Nu de lente doorbreekt en de knoppen openbarsten, verandert het decor op de heide dagelijks. Dromerig en stil liggen de nog onbetreden bospaden waarover de schapen naar de hei toe trekken, voor ons. De serene rust en stilte die er in de vroege ochtendstond nog hangt, geven het landschap een stemmige sfeer. Prachtig is het om te zien hoe de bomen zich weer in een groen jasje hullen, terwijl de veldleeuweriken hoog boven de heide uit aan het jubelen zijn tegen een strakblauwe lucht. De hele natuur rondom ons ademt de lente uit.

————————————————————————————————————————————————————

  1927 – Wijlen herderin Koos Vos – 2017

Op het moment dat ik dit neerschrijf, is het Eerste Paasdag. Diep in gedachten verzonken trok ik vanmorgen vroeg de heide over met de kudde schapen. Mijn gedachten waren bij Koos Vos, de oude herderin van Hoog-Buurloo. Afgelopen week is zij, op ‘Witte donderdag’ overleden. Eergisteren, op ’Stille zaterdag’ is herderin Koos Vos begraven, in Garderen, waar ze haar laatste levensjaren in een stacaravan woonde, samen met haar hondje Chiwa, uitziend op een heideveldje.

Christien en Koos - Foto: Laura Hoogenwerf

Christien en Koos – Foto: ©Laura Hoogenwerf

Twee herderinnen - Foto: Gonny Livestroo

Twee herderinnen – Foto: ©Gonny Livestroo

Koos Vos vorig jaar lente 13 mei 2016 bij dezelfde schaapskooi waar ze destijds in woonde - Foto: Laura Hoogerwerf

Koos Vos vorig jaar lente 13 mei 2016 bij dezelfde schaapskooi waar ze destijds in woonde – Foto: Laura Hoogerwerf

Eigenzinnige herderin

De naar zeggen, ‘eigenzinnige’ herderin Koos Vos, was de eerste vrouwelijke herderin met een eigen kudde in Nederland. Zij kocht destijds haar eerste schapen van schaapherder Jaap Mouw, een oom van schaapherder Cos Mouw. Jaap Mouw was eertijds schaapherder op Hoog-Buurloo. Wij hadden als schaapherders een speciale en hechte band met elkaar. We voelden elkaar aan. En wellicht herkenden we enkele van dezelfde eigenschappen in elkaar.

Eens sprak Koos Vos tegen mij de volgende woorden uit: ‘Chrisje, jij bent mijn opvolgster..’ Dat deed me goed. Wetende dat deze eigenzinnige herderin, een goede herderin was, die altijd dapper opkwam voor haar schapen. En wel in het bijzonder voor de zwakke dieren, die haar hulp nodig hadden. Daar was zij de stem voor. Haar fijnbesnaarde karakter, wie ze echt was, werd slechts door weinigen gekend.

Herderin Koos Vos in haar jonge jaren met haar kudde op Hoog-Buurloo – Foto: ©Brand Overeem

Bergafwaarts 

Na een ongelukkige val over het riempje van haar hondje Chiwa op de heide, ging het bergafwaarts met Koos. Soms leek het even goed te gaan, dan ineens weer ging het slechter. Altijd als ik bij haar was, vroeg ze naar de schapen. Op een dag is Ada van Kooten, die twee leblammetjes op de pastorie grootbracht met de fles, haar met de twee lammetjes wezen bezoeken. Ze had de oude herderin geen heuglijker dienst kunnen bewijzen! De ogen van Koos Vos straalden, toen ze de lammetjes zachtjes streelde.

Ada van Kooten op bezoek bij Koos Vos - Foto: Gerdien van Kooten

Ada van Kooten op bezoek bij Koos Vos – Foto: ©Gerdien van Kooten

Eerste ochtendgloren

Op ‘Witte donderdag’ is Koos Vos bij het eerste ochtendgloren in alle rust vredig overleden. Hoe dankbaar ben ik, dat ik daags ervoor, nog in kleine dingen iets voor haar mocht betekenen. En ik het, voor haar zo typerende, ondeugende lieve lachje van haar kreeg. Ik mocht naast haar meelopen, zo ver het kon.

Op ’Stille zaterdag’ stonden we rondom haar graf. Haar wens was om in stilte begraven te worden. Omringd door enkele trouwe vrienden en vriendinnen, omgeven door rozen en rozenblaadjes, zongen we zachtjes het lied van Ramses Shaffy: ‘Laat me m’n eigen gang maar gaan..’ Wat een liefde sprak hieruit voor Koos.

Herderin ‘Koos Vos’ verknocht aan haar Veluwse heide en schapen - Foto: Gonny Livestroo

Herderin ‘Koos Vos’ verknocht aan de Veluwe – Foto: ©Gonny Livestroo

Afscheid in de Lente - Foto: Christien Mouw

Afscheid en Lente – Foto: ©Christien Mouw

Bijzonder Paasfeest

Vredig koerden de duiven in de bomen. Merels en lijsters zongen haar een hemels lied toe. De oude herderin van Hoog-Buurlo, Koos Vos, werd thuis gehaald door de Goede Herder der schapen, waar zij nu veilig mag wonen, boven in de hemelse schaapskooi. Voor Koos Vos, zal het een heel bijzonder ‘Paasfeest’ zijn.

Lees ook: Schaapherder door liefde voor de heide

Permanente koppeling naar dit artikel: http://www.de-veluwenaar.nl/2017/04/18/dromerig-en-stil/