Reddende engel – Deel 2 – Slot

De jonge Blix met de schaapskudde – Foto: ©Christien Mouw

Van de aardbol verdwenen…

Met behulp van de jonge Blix bereikten we al spoedig de top van de hoge heuvel, van waaruit we een breed uitzicht hadden op de wijde omgeving.

Tot mijn grote verbazing viel daar geen enkele beweging in te bespeuren. Joss heeft een brede witte kraag, en de vacht van het lam is ook wit. Opvallend genoeg om snel herkend te worden.

Mijn bezorgdheid sloeg nu over in angst. ‘Waar konden die twee in vredesnaam zijn gebleven..?!’ Het leek of ze beide van de aardbol waren verdwenen. Daar, in de verte, zagen we de Nunspeterweg liggen.

Nog nooit beleefd

Ik sloeg mijn handen voor m’n gezicht. Daar moest je toch niet aan denken. Ik huiverde bij de gedachte dat ze wellicht die richting uit waren gegaan! Op dat moment wist ik me even geen raad. Ontdaan zei ik tegen Mieneke: ‘Nu mag ik al bijna 30 jaar lang als herderin met de kudde schapen door dit gebied struinen, maar zoiets dergelijks heb ik nog nooit eerder beleefd!’

Verslagen stonden we beide om ons heen te kijken, met nog een sprankeltje hoop iets beweging in een dal of achter een struik te zullen ontdekken. Maar neen, dat mocht niet zo zijn. Opnieuw riep ik Joss bij zijn naam. Luid en dringend. Het mocht helaas niet baten. Geen Joss en geen lam te bespeuren. In geen velden of wegen was er iets van het lam of van Joss te zien.

Samen met Blix en de kudde op zoek naar Joss en het lam – Foto: ©Christien Mouw

Niet vergeten

Maar net op het moment dat bij mij de wanhoop toesloeg, riep Mieneke verheugd uit: “Kijk daar eens Christien!” Ze wees naar de top van de heuvel, die we net hadden verlaten. Het beeld dat ik toen voor ogen kreeg, zal ik mijn leven lang niet vergeten en Mieneke van Kooten al evenmin!

11-image-3068445

Daar kwam Joss samen met het lam aanrennen – Foto: ©Christien Mouw

Trouwe herdershond

Daar kwam van boven op de top van de heuvel het lam springlevend de berg af huppelen, direct gevolgd door Joss, de trouwe herdershond, die het lam niet had verlaten, maar bij haar was gebleven, en het lam geheel alleen, zonder enige aanwijzing van de herder, al manoeuvrerend weer veilig bij de kudde had gebracht.

Joss de trouwe herdershond weer veilig terug bij de kudde – Foto: ©Christien Mouw

Oostindisch doof

Tranen van emotie vulden onze ogen. Tranen van geluk en blijdschap, en van verwondering en bewondering. Alles, en dan ook werkelijk alles had Joss genegeerd. Oostindisch doof had hij zich getoond. Joss had slechts een doel voor ogen: het lam weer terugbrengen naar de kudde. En dat was hem gelukt!

De kraag van Joss was helemaal grijs geworden – Foto: ©Christien Mouw

Nadenkertje…

Zijn kraag was niet meer wit, maar donkergrijs en ook de vacht van het lam was niet meer wit, maar eveneens donkergrijs van kleur. Blijkbaar had Joss het lam dwars door vennetjes en door modderpoelen van wilde zwijnen heen gedreven, zichzelf daarbij in niets ontziend!

“Die hond, die heeft z’n eigen hersens”, hoorde ik de Friese schaapherder in gedachten zeggen.

Beschaamd keken we toe. Mieneke zei zacht: “Juist op het moment dat het lam het verste weg en onbereikbaar voor ons leek, was het het dichtste bij ons; maar we wisten het niet..” Een nadenkertje!

15-img_2313

Joss bleek deze morgen de reddende engel – Foto: ©Christien Mouw

Eigen hersens

Deze trouwe volbloed Fries, waar ik zo trots op ben, is al een dagje ouder. Maar hij heeft het weten te redden, om zonder enige aanwijzing van mij, als herder, het lam in veiligheid te stellen. Joss bleek deze morgen de reddende engel van het lammetje te zijn geweest. Het enige dat hij daarvoor nodig had, waren zijn eigen hersens!

Joss de plichtsgetrouwe hond…

…Foto’s: ©Christien Mouw

Permanente koppeling naar dit artikel: http://www.de-veluwenaar.nl/2016/09/10/reddende-engel-deel-2-slot/